HOME TLAXCALA
la red de traductores por la diversidad lingüística
MANIFIESTO DE TLAXCALA  NOSOTR@S  LOS AMIGOS DE TLAXCALA  BUSCADOR 

AL SUR DE LA FRONTERA (América Latina y Caribe)
IMPERIO (Asuntos globales)
TIERRA DE CANAÁN (Palestina, Israel)
UMMA (Mundo árabe, Islam)
EN EL VIENTRE DE LA BALLENA (Activismo en las metrópolis imperialistas)
PAZ Y GUERRA (EEUU, UE, OTAN)
MADRE ÁFRICA (Continente africano, Océano Índico)

ZONA DE TIFONES (Asia, Pacífico)
KON K DE KALVELLIDO (Diario de un kurrante)
LIMPIAMENINGES (Cultura, comunicación)
LOS INCLASIFICABLES 
LAS CRÓNICAS TLAXCALTECAS 
LAS FICHAS DE TLAXCALA (Glosarios, léxicos, mapas)
BIBLIOTECA DE AUTORES 
GALERÍA 
LOS ARCHIVOS DE TLAXCALA 

23/01/2019
Español Français English Deutsch Português Italiano Català
عربي Svenska فارسی Ελληνικά русски TAMAZIGHT OTHER LANGUAGES
 

Anmeldelse mod Israel i Norge/Lawsuit against Israel in Norway/ Ôßæì ÖÏ ÅÓÑÇÆíá Ýí ÇáäÑæíÌ/Plainte contre Israël en Norvège/Denuncia contra Israel en Noruega/Azione legale contro Israele in Norvegia/Klage gegen Israel in Norwegen/Anmälan mot Israel i Norge
Pressemelding/Press release /ÈíÇä ÕÍÝí/Communiqué de presse /Comunicado de prensa/Comunicato stampa/Pressemitteilung/Pressmedelande
20/4/2009



       

En gruppe norske advokater vil innlevere den 22. april 2009  en anmeldelse til Det Nasjonale Statsadvokatembedet for bekjempelse av organisert kriminalitet og annen alvorlig kriminalitet.

Anmeldelsen baserer seg på Straffelovens §§ 102 til 109 som gjelder krigsforbrytelser og grove overtredelser av internasjonal humanitær rett. Den retter seg mot Israels angrep på Gaza i tidsrommet 27 desember 2008 til 25 januar 2009.

De straffbare forhold gjelder:

-           drap på sivile og andre umenneskelige handlinger som medfører store lidelser,

-           massiv ødeleggelse av privat og offentlig eiendom i terrorøyemed,

-           målrettede angrep på sykehus, helseinstitusjoner, ambulanser og andre kjøretøy, som har krav på folkerettslig beskyttelse, samt på personell tilknyttet slike enheter,

-           massive terrorangrep primært rettet mot Gazas befolkning,

-           ulovlig bruk av stridsmidler mot sivile mål, herunder hvitt fosfor, DIME våpen og flechette granater

Anmeldelsen omfatter følgende politiske og militære ledere i Israel:

Tidligere statsminister Ehud Olmert
Tidligere utenriksminister Tzipi Livni
Tidligere forsvarsminister Ehud Barak
Forsvarssjef  Generalløyntnant Gabi Ashkenazi
Øverstkommanderende for landstridskreftene generalmajor Avi Mizrahi
Øverstkommanderende for sjøstridskreftene Admiral Eliezer Marom
Øverstkommanderende for luftstridskreftene generalmajor Ido Nehoshtan
Kommandør for Sørkommandoen generalmajor Yoav Galant
Kommandør for Givati brigaden oberst Ilan Malka
Kommandør for Golani brigaden oberst Avi Peled

De anmeldte utgjorde den sentrale ledelse under angrepet på Gaza og er dermed de øverst ansvarlige for de krigshandlinger som skjedde i Israels regi. De tre førstnevnte er også medlemmer av landets ”Krigskabinett.” Det er derfor ingen tvil om at de anmeldte kjente til, beordret eller godkjente aksjonene i Gaza og at de også hadde vurdert konsekvensene av disse aksjonene. Under enhver omstendighet unnlot de anmeldte å stanse disse aksjonene selv om de var i stand til å gjøre det.

Israels erklærte mål med med krigshandlingene i Gaza var å foreta en kollektiv avstraffelse av Gazas befolkning, for derved å ramme Hamas. Dette ble klart tilkjennegitt av Israels militære ledere, forut for og i løpet av krigshandlingene. Uttalelsene fikk støtte på øverste politiske hold idet Presiden Shimon Peres, den 14 januar 2009, fastslo at ”Målet vårt var å gi folket i Gaza et hardt slag slik at de mister lysten på å fortsette med å skyte på oss. Det er det hele.”

Det er derfor anmeldernes klare oppfatning at de straffbare handlinger som denne anmeldelse omfatter er foretatt med fullt overlegg. Under enhver omstendighet er det åpenbart at Israel under angrepet har forbrutt seg mot folkerettens grunnleggende regler for krigføring, herunder plikten til å skille mellom militære og sivile mål. Det er også på det rene at i den grad Israel har rettet sin ildgivning mot militære mål, er de sivile skader av et slikt omfang at de ikke på noen måte lar seg forsvare av de militære fordeler.

Under angrepets gang ble godt over 1.434 palestinere drept. Av disse er omkring nitti prosent sivile, blant dem nærmere 288 barn og 121 kvinner. Det forventes at dødstallene vil stige, idet det fortsatt graves fram lik fra ruinhaugene. Hertil kommer at mange av de hardest skadde dør i ettertid. I tillegg til de drepte, ble over 5.300 palestinere fysisk skadet, herav 1.872 barn og 800 kvinner. Mange av de skadde er påført ekstreme lemlestelser som legene antar må skyldes bruk av hvitt fosfor og DIME våpen i tett befolkede områder. Omlag 10.000 palestinere er fordrevet fra sine hjem som følge av angrepet.

De materielle skader i Gaza er meget omfattende idet systematiske angrep ble rettet mot alle deler av Gazasamfunnet, herunder private hjem, sivile administrasjonsbygg, næringsliv, landbruk, helseinstitusjoner, kulturinstitusjoner, skoler, barnehager, NGO- enheter samt infrastruktur som kommunikasjon, energiforsyning, vann og kloakksystemer. I alt  ble 15.550 private boliger, 36 bygninger for offentlig administrasjon, 268 barnehager, skoler og universitetsbygg samt 52 moskeer helt eller delvis ødelagt. Landbruket, og dermed matvareproduksjonen til Gazas befolkning, ble særlig hardt rammet gjennom omfattende ødeleggelse av dyrkbar jord, vanningsanlegg og avliving av 35.750 kveg, sauer og geiter samt over 1 million fjørfe. Til sammen 701 industribedrifter ble helt eller delvis ødelagt. De økologiske skadene av angrepet er også betydelige.

Det kreves at de anmeldte pågripes, dersom de kommer til Norge, eventuelt at de ettersøkes og pågripes gjennom det internasjonale politisamarbeid Norge deltar i. Videre kreves det at de anmeldte blir tiltalt og straffet. Norge har både en rett og en plikt til å tilse at dette skjer. Det følger av norsk straffelov, sammenholdt med de humanitærrettslige forpliktelser Norge har påtatt seg, blant annet under Genevekonvensjonen av 1949, med tilleggsprotokoller av 1977, og under Roma-vedtektene for den Internasjonale Straffedomstolen (ICC).

Hertil kommer at Norge, gjennom et årelangt engasjement i Midt-østen, med FN styrker, gjennom fredsmegling og nå gjennom sitt formannskap i Giverlandsgruppen, har en særskilt oppfordring til å rettsforfølge omfattende og grove krigsforbrytelser mot uskyldig sivilbefolkning i området. Det norske folk er, gjennom sin nyere historie, heller ikke selv ukjent med invasjon, undertrykkelse og krigsforbrytelser.

Anmelderne representerer også flere enkeltpersoner, bosatt i Norge, som er å betrakte som fornærmede i strafferettslig forstand ved at de har mistet nærstående familie samt eiendeler ved de forbrytelser som anmeldelsen omfatter. Disse slutter seg til straffeforfølgningen og vil kreve erstatning dersom straffesak skulle bli reist.

Oslo 20. april 2009

Advokatene Loai Deeb, Bent Endresen (H) , Pål Hadler, Geir Høin (H), Harald Stabell (H) og Kjell M. Brygfjeld (H)

   

A group of Norwegian lawyers will submit on April 22, 2009 a complaint to The National Authority for Prosecution of Organised and Other Serious Crime.

The complaint is submitted pursuant to the Norwegian Penal Code Articles 102 to 109 and concerns crimes of war and gross violation of international humanitarian law and is directed against Israel’s attack on Gaza in the period from 27th December 2008 till 25th January 2009.

The offences in question relates to:

-           killing of civilians and other inhuman acts that cause extraordinary suffering,

-           massive destruction of private and public property for the purpose of terror,

-           targeted attacks on hospitals, health institutions, ambulances and other vehicles that       are entitled to protection and on personnel serving such entities,

-           massive terror attacks primarily directed against the people of Gaza,

-           illegal use of weapons against civilian targets, hereunder white phosphor, DIME –weapons (Dense Inert Metal Explosive) and flechette grenades.

The complaint is made against the following subjects:

Former Prime Minister Ehud Olmert
Former Minister of Foreign affairs Tzipi Livni
Former Minister of Defence Ehud Barak
Chief of General Staff Lieutenant General Gabi Ashkenazi
Commander of the IDF Army Headquarter Major General Avi Mizrahi
Commander of the Israel Navy Admiral Eliezer Marom
Commander of the Israel Air Force Major General Ido Nehoshtan
GOC Southern Command Major General Yoav Galant
Commander of the Givati brigade Colonel Ilan Malka
Commander of the Golani brigade Colonel Avi Peled

The subjects of this complaint represented the top leadership during the attack on

Gaza and thereby those ultimately responsible for Israel’s acts of war. The three first

mentioned are also members of Israel’s “War Cabinet”. There can be no doubt that these subjects knew about, ordered or approved the actions in Gaza and that they had considered the consequences of these actions. Under any circumstances, they failed to stop the contravention when they became aware of them, despite being able to do so.

Israel’s declared purpose by the actions in Gaza was to provide a collective punishment to the people in Gaza, for the purpose of hitting Hamas. This was clearly stated by Israel’s military leaders, prior to and during the course of the actions. The statements from the military leaders were supported on the highest political authority, inasmuch as President Shimon Peres, on 14th January 2009, stated that: “Our aim was to provide a strong blow to the people of Gaza, so that they lose their appetite to continue to shoot at us. That’s it.”

It is therefore our clear opinion that the contraventions contained in this complaint have been performed intentionally. Under any circumstances, it is clear that Israel, during the course of the actions have contravened basic regulations of international law, pertaining to warfare, hereunder the duty to discriminate between military and civil targets. It is also obvious that, to the extent Israel has engaged military targets, the civil damages are of such a magnitude that they cannot be defended by the military advantages gained.

During the course of Israel’s attack, more that 1.434 Palestinians were killed. Among these around 90% were civilians whereof close to 288 were children while 121 were women. In any case, it is expected that these figures will increase further, since bodies are still being excavated from the ruins. Moreover, many of the most severely wounded are dying subsequently. In addition to the dead, more that 5,300 Palestinians were physically injured, of which 1,872 children and 800 women. Many of the injuries are of extreme nature and the doctors assume this is due to the use of white phosphorus and DIME weapons in densely populated areas. Approximately 10,000 Palestinians have been driven from their homes in consequence of the attack.

The material damage in Gaza is very extensive, in that systematic attacks were directed against all sections of the Gaza community, including private homes, civilian administration buildings, business, agriculture, health institutions, cultural institutions, schools, day-care centres, NGO entities and infrastructure such as communications, energy supplies, water and sewage systems. In all, 15,550 private dwellings, 36 buildings for public administration, 268 day-care centres, schools and university buildings plus 52 mosques were damaged or totally destroyed. Agriculture, and thereby food production for Gaza’s population, was particularly badly hit through extensive destruction of cultivatable land, irrigation systems and through the killing of 35,750 cattle, sheep and goats plus over one million poultry. In all 701 industrial companies were wholly or partially destroyed. The ecological damage from the attack is also considerable.

It is requested that the subjects of this complaint be arrested, should they come to Norway, alternatively that they be searched for and arrested through the international police collaboration in which Norway participates. Moreover, it is requested that they be indicted and punished. Norway has both a duty and a right to see to it that such prosecution be made.

This follows from the Norwegian Penal code, seen in conjunction with humanitarian obligations Norway are committed to, among them the Geneva Convention of 1949, with additional Protocols from 1977, and the Rome Statutes of 1998 for the International Criminal Court (ICC).

Hereto comes that Norway, due to its long lasting engagement in the Middle-East, by way of supply of UN soldiers, mediation for peace and now by way of holding the chairmanship of the international donor group for Palestine, has a particular incentive to prosecute massive war crimes against innocent civilians in the region. In addition, through its recent history, Norway is not unfamiliar to invasion, oppression and crimes of war.

We are also representing several individuals, living in Norway, who may be regarded as victims within the meaning of the Penal Code, in that they have lost close family and assets in connection with the contraventions covered by this complaint. These victims accede to the proceedings and will claim damage in the event of prosecution.

Oslo   20th April  2009

Attorneys Loai Deeb, Pål Hadler, Bent Endresen, Geir Høin, Harald Stabell og Kjell M. Brygfjeld

 

 

تقوم مجموعة من المحاميين النرويجيين بتسليم شكوى إلى هيئة الادعاء العام ممثلة بالمدعي العام الوطني النرويجي بتاريخ 22/04/2009  بخصوص محاربة أنواع الجرائم الجسيمة وغيرها من الانتهاكات الجرمية الخطرة.

وتعتمد الشكوى على البند 102_109 من قانون العقوبات النرويجي والمختص بجرائم الحرب والانتهاكات الحادة لحقوق الإنسان وفق المعايير الدولية.

تركز الدعوى على الهجوم  الإسرائيلي على قطاع غزة في الفترة مابين27/12/2008 الى 25/1/2009

الاتهامات الجنائية في الدعوى تتضمن التالي :

1- قتل المدنيين وارتكاب أفعال غير إنسانية أدت إلى خلق آلام كبيرة

2- تدمير كبير للأملاك الخاصة والعامة بهدف إرهاب المدنيين

3- هجوم متعمد  استهدف المستشفيات والمراكز الصحية وسيارات الإسعاف ووسائل المواصلات الأخرى  و طواقم الإسعاف دون مراعاة للحماية الدولية التي يتمتع بها من سبق ذكرهم

4- هجوم إرهابي كبير جدا موجه بشكل اساسي ضد سكان غزة.

5- استخدام غير قانوني لوسائل حربية ضد مناطق مأهولة بالسكان المدنيين واستخدام أسلحة محرمة دوليا ضدهم على سبيل المثال الفسفور الابيض سلاح الدايم وقنابل فلاشية

تتضمن الشكوى القادة السياسيين والعسكريين المذكورين أدناه:

رئيس الوزراء الاسرائيلى ايهود اولمرت -

وزيرة الخارجية الاسرائلية تسيفي ليفني -

وزير الدفاع ايهود باراك -

رئيس هيئة الاركان غابي اشكينازي -

القائد الاعلى للقوات البرية الجنرال افي مزراحي -

القائد الاعلى للقوات البحرية الادميرال العيزر ماروم -

القائد الاعلى للقوات الجوية الجنرال ايدوا نيشوستان -

قائد المنطقة الجنوبية الجنرال يؤاف جلانت -

قائد لواء جفعاتى الكولونيل ايلان مالكه -

قائد لواء غولاني العقيد افي بيليد -

المتهمون يشكلون القيادة المركزية والتي تتحمل المسؤولية العليا عن جرائم الحرب التي حدثت في حرب اسرائيل على غزة

الأسماء الثلاثة الأولى هم أعضاء في المجلس الوزاري المصغر (كابنيت) لذلك لا يوجد شك على أنهم علموا أو أعطوا أوامر أو وافقوا أو لم يمنعوا ما جرى ضد سكان غزة وأنهم على أقل وجه كانوا على معرفة بنتائج هذه العمليات المدمرة على السكان المدنيين .

في خلال الاحداث طلب المتهمون استمرارية العمليات وسهلوا أمرها بدون أن يتدخلوا ولو بشكل ادنى لايقافها مع العلم ان لديهم الصلاحيات الكاملة بالقدرة على ايقاف العمليات.

أهداف اسرائيل المعلنة بشأن الحرب كانت تتضمن اتخاذ قرار عقاب جماعي لسكان غزة لدفعهم على الانقلاب على حركة حماس وهذا زج خطير للسكان المدنيين في الصراعات وكان هذا قد اعلن من قبل القادة العسكريين الاسرائيليين قبل خلال احداث الحرب

اعلانهم هذا قوبل بدعم من القادة السياسيين بما فيهم شمعون بيريس في يوم14/1/2009

حيث أنه أعلن بشكل واضح ان الهدف هو توجيه ضربة قاسية لسكان غزة حتى يوقوفوا اطلاق الصواريخ هذا كل مافي الامر  حسب تعبيره

لذلك كما هو واضح من تصريحات المتهمين  أن إسرائيل قد خرقت كل حقوق الإنسان الأساسية في زمن الحرب والتي كان يجب أن تأخذ بعين الاعتبار غير المقاتلين المدنيين وان تميز بين ما هو مدني وعسكري

وكما هو واضح ان اسرائيل قد فتحت نيرانها ضد الأهداف العسكرية بدون أية مراعاة للتواجد المدني والمدنيين ومراعاة القانون في الحرب مشكلة اختراق خطير لقوانين الحرب والقانون الدولي.

خلال الهجوم تم قتل 1300 فلسطيني تقريبا منهم ما يقارب 90% مدنيين ومن بين هؤلاء 300 طفل و 120 امرأة. حيث انه من المتوقع ارتفاع عدد القتلى  مع استمرارية البحث عن جثث من تحت الانقاض وحتى الان يرتفع عدد القتلى بين المصابين باصابات بالغة.

الى جانب القتلى تم جرح اكثر من 5303 فلسطينيا منهم 1872 طفلا و 800 امرأة

الكثير من الجرحى تم ايضا اصابتهم بأضرار مادية كبيرة بسبب استخدام الفسفور الابيض وسلاح الدايم اللذان استخدما في المناطق المزدحمة بالسكان. مايقارب نحو 10000 فلسطيني تم تهجيرهم من بيوتهم بسبب الحرب.

الأضرار المادية كانت منظمة بشكل دقيق وموجهة لكافة مجتمع غزة بشكل مقصود على سبيل المثال البيوت السكنية الخاصة  المباني الحكومية المدنية الزراعة الاقتصاد المراكز الصحية والثقافية المدارس الروضات منظمات المجتمع المدني بالإضافة إلى تدمير البنية التحتية للاتصالات  مراكز الطاقة انظمة المياه والصرف الصحي.

تم تدمير إما بشكل جزئي أو كلي ما يقارب 15550 بيت مدني 36 مبنى حكومي 268 مبنى تعليمي ما بين مدارس  روضات ومباني جامعية وما يقارب من 52 مسجدا.

تم تدمير قطاع الزراعة بشكل أثر على إنتاج الغذاء لسكان غزة بشكل مباشر من ما تم تدميره من اراض زراعية وإمدادات المياه  إضافة إلى قصف مخازن الأغذية الضرورية لبقاء السكان المدنيين على قيد الحياة برغم أنها كانت تحمل العلم الدولي على اسطحها.

وتم إعدام 35750 تقريبا  من المواشي وإعدام ما يقارب من مليون من الدواجن.

مجموع الشركات الصناعية اللتي تم تدميرها بشكل جزئي او كلي هو 701 ويجب أيضا اخذ الأضرار العضوية بعين الاعتبار.

لم تترك إسرائيل مكانا آمنا في غزة حتى تلك التي وفرتها الأمم المتحدة واعتدت عليها وقصفتها بصورة وحشية ووضعت الأطفال والنساء هناك في مأزق انساني لم يشهد التاريخ الحديث مثيلا له.

الدعوى تطالب بإلقاء القبض على المتهمين المذكورين أعلاه في حال دخولهم النرويج وأيضا المطالبة بإحضارهم إلى النرويج في حال دخولهم أية دول  لديها اتفاقيات تبادل مجرمين مع النرويج ومن خلال تعاون جهاز الشرطة النرويجي مع أجهزة الشرطة الأخرى في الدول.

وأيضا يطالب بتوجيه الاتهامات التي تضمنتها الدعوى إليهم ومحاكمتهم لينالوا العقاب الذي يستحقونه .

النرويج يجب عليها ولديها الحق ايضا في التدخل بما يحدث وفق الاختصاص الدولي في قانون العقوبات النرويجي .

وذلك من خلال الصلاحيات التي يحتوى عليها قانون العقوبات النرويجي المختص بحقوق الإنسان حيث أن  النرويج تقع عليها مسؤولية إنسانية وواجب من توقيعها على  اتفاقية جنيف لسنة 1949 بالإضافة إلى البروتوكول الإضافى لسنة 1977 والذي يتوافق أيضا مع قرارات واتفاقية روما للمحكمة الجنائية الدولية في لاهاي وما يتضمنه قانون العقوبات النرويجي.

لقد شاركت النرويج وعلى مدى سنوات طويلة بكل قوة من أجل حل الصراع والأزمات في الشرق الأوسط وشاركت أكثر من غيرها بالمال وقوات حفظ السلام التابعة للأمم المتحدة وتترأس حاليا مجموعة الدول المانحة للشعب الفلسطيني والتي ضاعت كل مساهماتها ودمرت في الحرب على غزة وكل هذا يعطى النرويج حسب ما نرى الحق في السعي إلى إجراء محاكمة وتحقيق واسع في جرائم الحرب الخطيرة ضد السكان المدنيين الأبرياء وضمان عدم إفلات الجناة من العقاب وإعادة حقوقهم التي انتهكت بشكل لم يسبق له مثيل في التاريخ الحديث ولا في تاريخ الحروب.

تمثل الدعوى عددا من ضحايا العدوان وأيضا عددا من الأشخاص المنفردين المقيمين في النرويج والذين ينظر اليهم ان لهم الحق بأن يطالبوا بمعاقبة الفاعل حيث أنهم فقدوا إما أقارب لهم او أملاك .

هؤلاء يطالبون بحقهم فى الاقتصاص الجنائي من الجناة والحق المدني في التعويض

في هذه المناسبة ينظم المركز النرويجي لحقوق الإنسان مؤتمرا صحفيا في   الساعة الواحدة والنصف         يوم  22/4/2009 في العاصمة النرويجية أوسلو بحضور المحامين ومنسق التحالف الدولي لمحاسبة مجرمي الحرب وشخصيات نقابية ومدنية وسياسية نرويجية.

الموقعون: المحامون لؤي ديب، بول هادلر، بنت أندرسن، جير هوان، هيرالد ستابل، شل بريكفيد

Attorneys Loai Deeb, Pål Hadler, Bent Endresen, Geir Høin, Harald Stabell & Kjell M. Brygfjeld

 Un groupe d'avocats norvégiens va déposer le 22/04/ 2009 une plainte auprès du Procureur général norvégien pour qu’il engage de  poursuites en application des articles 102 à 109 du Code pénal norvégien sur les crimes de guerre et autres  violations graves des droits de l'homme selon les normes internationales.

La plainte concerne  l'attaque israélienne contre la bande de Gaza dans la période du 27 décembre 2008 au 25 janvier  2009.

La requête  de mise en accusation énumère les crimes suivants:

1- Meurtres de civils et commissions  d’actes inhumains ayant causé d'énormes souffrances.

 2- Vaste destruction de propriétés privées et publiques visant à intimider les civils.

3- Attaques visant  des hôpitaux, des centres de santé, des ambulances et autres moyens de transport et équipes de secours sans égard pour la protection internationale dont ces personnes bénéficient.

 4-Une très vaste attaque terroriste ciblant principalement les résidents de Gaza.

5-Une utilisation illégale d’armes de guerre contre des zones peuplées de civils en utilisant contre eux des armes interdites sur le plan international, dont du phosphore blanc, des armes contenant du  DIME , et des obus à fléchettes.

La plainte vise comprend les dirigeants politiques et militaires suivants :


-Le Premier ministre israélien Ehud Olmert
- La ministre israélienne des Affaires étrangères Tzipi Livni
- Le ministre de la Défense israélien Ehud Barak
-Le Chef d'état-major Gabi Ashkenazi
-Le Commandant en chef de l’armée de terre, le général Avi Mizrahi
- Le Commandant en chef de la Marine de guerre, l’ Amiral Aluf Eli Marom
- Le Commandant en chef de l'armée de l'air, le général Ido Nehoshtan
- Le commandant du Commandement Sud, le général  major Yoav Galant
-Le commandant de la Brigade Givati, le colonel Ilan Malka
-Le commandant de la Brigade Golani, le colonel Avi Peled

Les accusés constituent le commandement central, qui porte haut la responsabilité pour les crimes de guerre commis par Israël dans la guerre contre Gaza.

 Les trois premiers noms étaient  membres du  mini-cabinet (Cabinet de sécurité). Par conséquent, ils ont sans aucun doute su,  donné des ordres pour,  ou décidé de ne pas empêcher ce qui s'est passé contre les résidents de Gaza, et ils étaient au moins au courant des résultats de ces opérations de destruction sur les  civils.

Pendant la guerre, les accusés ont ordonné et facilité les opérations sans intervenir au moins pour les arrêter car ils avaient le plein pouvoir de faire cesser les opérations.

 Les objectifs déclarés de la guerre d'Israël comprenaient une punition de masse contre les résidents de Gaza pour les amener à se soulever  contre le mouvement Hamas, ce qui aurait sérieusement engagé des civils dans  des conflits. Cela a été déclaré par les commandants de l'armée israélienne, avant et pendant la guerre.

 Cette déclaration a été appuyée par les dirigeants politiques, dont  Shimon Peres le 14 janvier 2009.

 Ils ont déclaré clairement que l'objectif était de porter un coup dur  aux  citoyens de Gaza afin d’arrêter les tirs de missiles.

Par conséquent, il ressort de déclarations des accusés qu’ Israël qui a violé tous les droits fondamentaux de l'homme en temps de guerre ne prenant pas  en considération les  civils non-combattants et ne faisant pas de distinction entre civils et combattants.

 Il est clair qu'Israël a ouvert le feu sur des cibles militaires, sans considération pour  toute présence civile ou de  civils , violant ainsi gravement  les  lois de la guerre et du droit international.

Au cours de l'attaque, environ 1300 Palestiniens ont été tués, environ 90% des civils, dont 300 enfants et 120 femmes. Le nombre de morts devrait augmenter puisque  la recherche de corps ensevelis  sous les débris est  encore en cours et que le nombre de personnes grièvement blessé est élevé.

Outre les décès, plus de 5303 Palestiniens ont été blessés, dont 1.872 enfants et 800 femmes.

Beaucoup de blessés sont grièvement blessé à cause de l'utilisation du phosphore blanc et  d’armes DIME qui ont été utilisés dans des zones densément peuplées. Environ  10.000 Palestiniens ont été déplacés à cause de la guerre.

 Les dégâts matériels étaient ciblés, systématiques et prémédités,  visant toute la communauté de Gaza, comme par exemple des maisons d'habitation privées, des  édifices civils  du gouvernement, l'agriculture, l'économie, des centres de santé, des centres culturels, des écoles, des parcs, des organisations de la société civile, en plus de la démolition de l'infrastructure des communications, des centrales électriques, d'eau et d'assainissement.

Environ  15550 maisons  civiles, 36 bâtiments gouvernementaux, 268 établissements d'enseignement (écoles, jardins d'enfants et bâtiments universitaires), et environ 52 mosquées ont été partiellement ou totalement détruits.

Le secteur agricole a été détruit d'une façon qui touchait directement la production de nourriture pour les citoyens de Gaza. Cela comprenait la démolition des terres agricoles, l'approvisionnement en eau, en plus du bombardement de magasins d'alimentation battant pavillon de l'ONU qui sont nécessaires à la vie de civils.

35750 têtes de bétail et environ 1 million de volailles ont été tués.

Un total de 701 entreprises industrielles ont été partiellement ou entièrement détruites, y compris les dommages organiques.

 Israël n’a laissé aucun lieu sûr dans la bande de Gaza, même les refuges fournis par les  Nations Unies ont été sauvagement bombardés, ce qui a mis les enfants et les femmes dans un e situation de danger humanitaire sans précédent.

La plainte demande que les accusés mentionnés ci-dessus soient  arrêtés en cas d'entrée en Norvège et exige également qu’ils soient livrés à la Norvège par le biais de l'extradition et de la coopération de la police norvégienne avec la police d'autres pays.

La plainte demande également que les  charges contenues dans la requête d’acte d'accusation leur  soient  adressées et qu'ils soient déférés à la  justice pour faire face à la punition qu'ils méritent.

La Norvège a le droit d'intervenir dans ce qui relève de  la compétence universelle  dans le Code pénal norvégien.

 Ceci peut être fait par les  dispositions  du  Code pénal norvégien établissant  les  compétences et obligations  relatives aux droits de l'homme découlant du fait que la Norvège est signataire de la Convention de Genève de 1949, et du protocole additionnel en 1977, qui sont conformes aux résolutions du Statut de Rome de la Cour pénale internationale à La Haye et au Code pénal norvégien.
Pendant de nombreuses années, la Norvège a activement  participé à la résolution de conflits et de crises au Moyen-Orient. Elle  a donné de l'argent, ont participé à des forces de maintien de la paix de l'ONU et est actuellement à la tête  du groupe des pays donateurs dont les donations à la population palestinienne ont été détruites dans la guerre contre la bande de Gaza. Nous considérons que tout cela donne à la Norvège le droit de tenir un procès et d’enquêter sur les graves crimes de guerre contre des résidents  civils, de veiller à ce que les auteurs ne puissent  pas échapper au châtiment et de rétablir les droits qui ont été gravement violés.
La plainte est déposée par des victimes de l'agression et aussi par des individus basés en Norvège qui ont le droit de poursuivre les auteurs, parce qu'ils ont perdu soit des parents soit  des biens.
Ils demandent que les auteurs soient soumis  à une sanction pénale et exigent réparation au civil.

Oslo, le 20/04/2009

Mes Loai Deeb, Pål Hadler, Bent Endresen, Geir Høin, Harald Stabell et Kjell M. Brygfjeld, avocats

  

  

Un grupo de juristas noruegos va a presentar el 22 de abril de 2009 una demanda ante la Fiscalía del Estado de Noruega en relación con crímenes sistemáticos cometidos en combate y otros crímenes graves cometidos en Gaza.

La demanda se basa en los artículos 102 a 109 del Código Penal noruego, relativos a crímenes de guerra y violaciones graves de los derechos humanos, con arreglo a las normas internacionales.

La demanda se centra en el ataque israelí contra la Franja de Gaza, en el período incluido entre los días 27 de diciembre de 2008 y 25 de enero de 2009.

La demanda recoge los cargos siguientes:

1. Homicidio de civiles y comisión de acciones inhumanas causantes de sufrimientos graves;

2. Destrucción masiva de propiedad pública y privada con objeto de intimidar a civiles;

3. Ataques deliberados contra hospitales, centros de salud, ambulancias y otros medios de transporte y equipos médicos, sin ningún respeto por la legislación internacional que protege a este personal;

4. Ataque terrorista masivo contra residentes de la Franja de Gaza;

5. Uso ilegal de armamento militar contra zonas de población civil, y uso contra dicha población de armas prohibidas por el Derecho Internacional, como por ejemplo el fósforo blanco, las armas experimentales DIME (Explosivos de metal inerte denso) y granadas con flechettes.

La demanda hace responsables de los hechos a los siguientes jefes políticos y militares:

-          Ehud Olmert, primer ministro israelí

-          Tzipi Livni, ministra de Asuntos Exteriores israelí

-          Ehud Barak, ministro de la Guerra israelí

-          Teniente general Gabi Ashkenazi, jefe de Estado Mayor

-          General Avi Mizrahi, comandante en jefe del Ejército de Tierra

-          Almirante Aluf Eli Marom, comandante en jefe de la Marina de Guerra

-          General Ido Nehoshtan, comandante en jefe del Ejército del Aire

-          General de división Yoav Galant, jefe del Comando Sur

-          Coronel Ilan Malka, comandante de la Brigada Givati

-          Coronel Avi Peled, comandante de la Brigada Golani.

Los acusados constituyen el mando central sobre el que recae la responsabilidad máxima por los crímenes de guerra cometidos en la guerra de Israel contra Gaza.

Los tres primeros fueron miembros de un gabinete reducido conocido como Gabinete de Seguridad. Por esta razón, no cabe duda de que conocían, ordenaron, estuvieron de acuerdo o no impidieron lo sucedido a los residentes de Gaza, y que estuvieron, por lo menos, al corriente de los resultados de estas destructivas operaciones sobre la población civil.

Durante la guerra, los acusados ordenaron la continuación de las operaciones y facilitaron su mantenimiento, sin intervenir en ningún momento para ponerles fin, aunque tenían plenos poderes para hacerlo.

Los objetivos designados de la guerra de Israel constituían un castigo masivo contra la población de Gaza, a fin de que ésta llevara a cabo un golpe contra el movimiento de Hamás, con lo que hubieran implicado gravemente a civiles en el conflicto. Éste fue un objetivo declarado públicamente por los comandantes militares israelíes antes y durante la guerra.

Esta declaración contó con el respaldo de los líderes políticos, entre otros Shimon Peres el 14 de enero de 2009.

Los líderes políticos israelíes declararon, sin lugar a dudas y en manifestaciones públicas, que el objetivo consistía en golpear tan duramente a los ciudadanos de Gaza que pusieran fin al lanzamiento de cohetes.

Por consiguiente, las declaraciones de los acusados evidencian que Israel violó derechos humanos fundamentales en tiempo de guerra, y que deberían haber tomado en consideración a la población civil no combatiente y haber hecho una distinción clara entre civiles y combatientes armados.

Es evidente que Israel abrió fuego contra objetivos militares sin tomar tener en cuenta la presencia de personal civil, en una grave violación de las leyes de la guerra y del Derecho Internacional.

Durante el ataque, más de 1.300 palestinos encontraron la muerte, de los cuales un 90% eran civiles, entre ellos 300 niños y 120 mujeres. El número de bajas mortales se espera que aumente, en la medida en que continúa la búsqueda de cadáveres bajo las ruinas, y que el número de heridos en estado crítico es alto.

Además de las muertes, más de 5.300 palestinos fueron heridos, de ellos 1.872 niños y 800 mujeres.  

Muchos de los heridos se hallan en estado crítico debido al uso de armas de fósforo blanco y DIME, que fueron utilizadas en zonas de alta densidad de población. Alrededor de 10.000 palestinos fueron desplazados a causa de la guerra.

Se infringieron daños precisos, sistemáticos y premeditados a la población de Gaza, como por ejemplo a viviendas particulares, edificios del gobierno civil, explotaciones agrícolas, centros económicos, de salud y culturales, escuelas, parques y organizaciones de la sociedad civil, además de demoler la infraestructura de comunicaciones, centrales eléctricas y sistemas de agua potable y alcantarillado.

Alrededor de 15.550 viviendas, 36 edificios gubernamentales, 268 instalaciones educativas (escuelas, guarderías y edificios universitarios) y 52 mezquitas fueron parcial o totalmente destruidos.

El sector agropecuario sufrió una destrucción que afectó directamente la producción de alimentos destinada a los ciudadanos de Gaza, y alcanzó aspectos esenciales para la vida de la población civil, como las tierras de cultivo, los sistemas de regadío y los almacenes de alimentos colocados bajo bandera de la ONU, que fueron bombardeados. Se ocasionó la muerte de 35.750 cabezas de ganado y más de un millón de aves de corral, y un total de 701 empresas industriales fueron parcial o totalmente destruidas o sufrieron daños estructurales.

Israel no permitió que ningún lugar de Gaza fuese seguro, bombardeando brutalmente incluso instalaciones facilitadas por las Naciones Unidas para los refugiados, con lo que puso a niños y mujeres en una situación de riesgo humanitario sin precedentes.

La demanda exige la detención de las personas antes citadas en cuanto entren en el territorio de Noruega, y exige también su extradición a este país mediante la debida cooperación de la policía noruega con la de otros países.

La demanda pide también que se les haga llegar el pliego de acusaciones y que sean traídos ante la justicia para recibir el castigo que merecen.

El Estado noruego tiene el derecho y la obligación de intervenir en todo lo relativo a la jurisdicción internacional que recoge el Código Penal noruego. Se lo permite la jurisdicción de dicho Código relativa a los derechos humanos, derecho y responsabilidad que le compete en tanto que Estado signatario del Convenio de Ginebra de 1949, además del Protocolo Adicional de 1977. Ambos se ajustan a las resoluciones del Estatuto de Roma relativas a la Corte Penal Internacional de La Haya y al Código Penal noruego.

Durante muchos años, Noruega ha participado decididamente en la resolución de conflictos y crisis en Oriente Próximo. Ha donado fondos y ha participado en las fuerzas de paz de la ONU, y actualmente encabeza el grupo de países donantes cuyas donaciones al pueblo palestino fueron destruidas en la guerra de Gaza. En nuestra opinión, Noruega tiene el derecho de celebrar un juicio e investigar los graves crímenes de guerra perpetrados contra residentes civiles en Gaza, y hacer lo posible por que los culpables no escapen al castigo y por la restauración de los derechos tan gravemente violados.

Firman la demanda algunas de las víctimas de la agresión y también ciudadanos residentes en Noruega que gozan del derecho de demandar a los autores de los hechos, al haber sufrido la pérdida de familiares o propiedad.

Los firmantes demandan el castigo penal de los autores de los hechos y una compensación con arreglo al Derecho Civil.

Oslo, 20 de abril 2009
Loai Deeb, Pål Hadler, Bent Endresen, Geir Høin, Harald Stabell y  Kjell M. Brygfjeld, abogados

Un gruppo di avvocati norvegesi presenterà il 22 aprile 2009 una denuncia al Procuratore Generale della Norvegia perché avvii un'indagine in base agli articoli 102-109 del Codice Penale norvegese relativi ai crimini di guerra e ad altre gravi violazioni dei diritti umani in base alle norme del diritto internazionale.

La denuncia si riferisce all'attacco israeliano contro la Striscia di Gaza avvenuto dal 27 dicembre 2008 al 25 gennaio 2009.

I reati in questione sono i seguenti:

1- Uccisione di civili e altri atti inumani che hanno causato sofferenze enormi.

2 - Estesa distruzione di proprietà private e pubbliche allo scopo di intimidire i civili.

3 - Attacchi contro ospedali, ambulatori, ambulanze, altri mezzi di trasporto e squadre di soccorso senza alcun rispetto per la protezione internazionale di cui beneficiano queste persone.

4 - Vastissimo attacco terroristico che ha preso di mira principalmente gli abitanti di Gaza.

5 - Impiego illegale di armi come fosforo bianco, armi sperimentali DIME (esplosivo a materiale denso inerte) e granate flechette contro la popolazione civile.

La denuncia viene fatta contro i seguenti dirigenti politici e militari:

- Ehud Olmert, primo ministro israeliano
- Tzipi Livni, ministra degli Esteri israeliana
- Ehud Barak, ministro della Difesa israeliano  
- Gabi Ashkenazi, capo di Stato Maggiore  
- Generale Avi Mizrahi, comandante in capo dell'Esercito di Terra,  
- Ammiraglio Aluf Eli Marom, comandante in capo della Marina militare,  
- Generale Ido Nehoshtan, comandante in capo dell'Aeronautica Militare
- Generale di Divisione Yoav Galant, capo del Comando Sud
- Colonnello Ilan Malka, comandante della Brigata Givati 
- Colonnello Avi Peled, comandante della Brigata Golani 

Gli accusati rappresentano il comando centrale, sul quale ricade la responsabilità per i crimini di guerra commessi da Israele nell'offensiva contro Gaza.

I primi tre erano anche membri di un gabinetto ristretto noto come Gabinetto di Sicurezza. Pertanto non c'è alcun dubbio che conoscessero, abbiano ordinato, approvato o deciso di non impedire le azioni commesse contro i residenti di Gaza, e fossero almeno al corrente dei risultati di queste operazioni di distruzione contro i civili.

Durante il conflitto gli accusati hanno ordinato il prosieguo delle operazioni e le hanno agevolate senza intervenire in alcun momento per farle cessare quando ne sono divenuti consapevoli, pur avendo pieni poteri per farlo.

Gli obiettivi dichiarati della guerra di Israele comprendevano una punizione di massa contro gli abitanti di Gaza allo scopo di colpire Hamas, e coinvolgendo dunque gravemente dei civili nel conflitto. Questo obiettivo è stato dichiarato dai capi dell'esercito israeliano, prima e durante la guerra.

Tale dichiarazione è stata confermata dai dirigenti politici, tra cui Shimon Peres, che il 14 gennaio 2009 ha affermato: “Il nostro obiettivo era di infliggere un grave colpo alla popolazione di Gaza, per farle passare la voglia di continuare a sparare contro di noi. Tutto qui”.

Dalle dichiarazioni degli accusati emerge dunque che Israele ha violato tutti i diritti fondamentali dell'uomo in tempo di guerra senza tenere conto dei civili non combattenti e senza fare alcuna distinzione tra civili e combattenti.

È chiaro che Israele ha fatto fuoco contro bersagli militari senza tenere in alcun conto la presenza della popolazione civile, violando così chiaramente le leggi della guerra e il diritto internazionale.

Nel corso dell'attacco sono stati uccisi circa 1300 palestinesi, dei quali circa il 90% era costituito da civili, tra cui 300 bambini e 120 donne. Il numero delle vittime è destinato ad aumentare perché la ricerca dei corpi sepolti sotto le macerie è ancora in corso e il numero dei feriti gravi è alto.

I feriti palestinesi sono 5303, tra cui 1872 bambini e 800 donne.

Molti sono in gravi condizioni a causa dell'impiego del fosforo bianco e di armi DIME in zone densamente popolate. Circa 10.000 palestinesi sono stati sfollati a causa della guerra.

I danni materiali a Gaza sono molto ingenti, in quanto gli attacchi sistematici e premeditati sono stati diretti contro tutti i settori della comunità di Gaza, comprese le abitazioni private, gli edifici dell'amministrazione civile, il commercio, l'agricoltura, gli ospedali, i centri culturali, le scuole, gli ambulatori, le organizzazioni della società civile e le infrastrutture come le comunicazioni, i sistemi elettrico, idrico e fognario.
Complessivamente sono stati danneggiati o completamente distrutti 15.550 abitazioni private, 36 edifici della pubblica amministrazione, 268 ambulatori, scuole e sedi universitarie e 52 moschee. L'agricoltura, fonte di cibo per la popolazione di Gaza, è stata colpita in modo particolarmente grave con l'estesa devastazione delle terre coltivabili e dei sistemi di irrigazione e con l'uccisione di 35.750 capi di bestiame, pecore e capre e un milione di capi avicoli. Sono state distrutte parzialmente o completamente 701 imprese industriali. Anche i danni ecologici causati dall'attacco sono considerevoli.

Israele non ha risparmiato alcun luogo della Striscia di Gaza: perfino i rifugi forniti dalle Nazioni Unite sono stati selvaggiamente bombardati, ponendo i bambini e le donne in una situazione di pericolo umanitario senza precedenti.

Si chiede che i suddetti accusati siano arrestati in caso di ingresso in Norvegia, e che in alternativa vengano ricercati e arrestati in base agli accordi di collaborazione tra le forze di polizia della Norvegia e quelle degli altri paesi.

Si chiede inoltre che gli accusati vengano incriminati e condannati. La Norvegia ha il dovere e il diritto di assicurare lo svolgimento di questo procedimento giudiziario. Lo permette il Codice Penale norvegese, che stabilisce gli obblighi relativi ai diritti umani che competono alla Norvegia in quanto firmataria della Convenzione di Ginevra del 1949 e del protocollo aggiuntivo del 1977, conformi alle risoluzioni dello Statuto di Roma della Corte Penale Internazionale dell'Aia e al Codice Penale norvegese.

Per molti anni la Norvegia ha partecipato attivamente alla risoluzione dei conflitti e delle crisi in Medio Oriente. Ha contribuito finanziariamente, ha partecipato a forze per il mantenimento della pace delle Nazioni Unite ed è attualmente alla guida del gruppo di paesi donatori le cui donazioni alla popolazione palestinese sono state distrutte nella guerra contro la Striscia di Gaza. Inoltre Riteniamo che tutto questo dia alla Norvegia il diritto di perseguire gravi crimini di guerra contro la popolazione civile, di far sì che gli autori di tali crimini non possano più sottrarsi alla punizione e di ristabilire i diritti che sono stati gravemente violati.

Rappresentiamo anche singoli individui residenti in Norvegia che in base al Codice Penale possono essere considerati vittime, in quanto hanno perso i loro famigliari e dei beni a causa dei reati cui si riferisce questa denuncia. Tali vittime partecipano all'azione legale e in caso di processo chiederanno un risarcimento civile.

Oslo, 20/04/2009

Avvocati Loai Deeb, Pål Hadler, Bent Endresen, Geir Høin, Harald Stabell et Kjell M. Brygfjeld   

   Am 22. April 2009 wird eine Gruppe norwegischer Anwälte der Nationalen Staatsanwaltschaft für die Bekämpfung des organisierten Verbrechens und anderer schwerer Straftaten eine Klage vorlegen.
Die Klage ist gemäß den Artikeln 102 bis 109 des norwegischen Strafrechts abgefaßt, die sich auf Kriegsverbrechen und die schwere Verletzung der internationalen Menschenrechte beziehen, und richtet sich gegen den israelischen Angriff auf Gaza im Zeitraum vom 27. Dezember 2008 bis zum 25. Januar 2009

Bei den fraglichen Vergehen handelt es sich um:
-   das Töten von Zivilisten und weitere unmenschliche Taten, die erhebliches Leid verursachen,
-   massive Zerstörung privaten und öffentlichen Eigentums mit dem Ziel, Schrecken zu verbreiten,
-   gezielte Angriffe auf Krankenhäuser, Gesundheitseinrichtungen, Ambulanzen und andere Fahrzeuge, die einen Anspruch auf Schutz genießen, und auf ihr Personal,
-   massive Terrorangriffe, die sich vor allem gegen die Bevölkerung von Gaza richteten,
-   den illegalen Einsatz von Waffen gegen zivile Ziele, darunter weißer Phosphor, DIME-Waffen (Dense Inert Metal Explosive) und Flechette-Granaten.

Die Klage richtet sich gegen die folgenden politischen und militärischen Führer in Israel:
den ehemaligen Ministerpräsidenten Ehud Olmert
die ehemalige Außenministerin Tzipi Livni
den ehemaligen Verteidigungsminister Ehud Barak
den Generalstabsschef Generalleutnant Gabi Ashkenazi
den Kommandanten des IDF-Hauptquartiers, Generalmajor Avi Mizrahi
den Kommandanten der israelischen Marine, Admiral Eliezer Marom
den Kommandanten der israelischen Luftwaffe, Generalmajor Ido Nehoshtan
den Kommandanten des Kommandos Süd, Generalmajor Yoav Galant
den Kommandanten der Givati-Brigade, Oberst Ilan Malka
den Kommandanten der Golani-Brigade, Oberst Avi Peled

Die Angeklagten bildeten das Zentralkommando des israelischen Angriffs auf Gaza. Sie tragen damit die volle Verantwortung für die Kriegsverbrechen, die Israel im Krieg gegen Gaza begangen hat. Die drei Erstgenannten sind darüber hinaus Mitglieder des israelischen "Kriegskabinetts". Es besteht kein Zweifel daran, daß diese Personen über die Aktionen in Gaza informiert waren, diese befahlen oder befürworteten und daß sie sich über die Folgen im klaren waren. Auf jeden Fall haben sie - in Kenntnis der Verstöße gelangt - nichts gegen diese unternommen, obwohl sie dazu in der Lage gewesen wären.

Die Absicht, die Israel mit den Aktionen in Gaza erklärtermaßen verfolgte, war die kollektive Bestrafung der dortigen Bevölkerung, um der Hamas einen Schlag zu versetzen. Das haben die israelischen Armeekommandanten vor und während des Krieges klar ausgesprochen. Diese Feststellung wurde durch die politische Führung, insbesondere Shimon Perez, unterstützt, der am 14. Januar erklärte: "Unser Ziel war es, der Bevölkerung von Gaza einen schweren Schlag zu versetzen, so daß sie die Lust daran verliert, weiter auf uns zu schießen. So ist es."

Aus diesem Grund sind wir der Meinung, daß die in dieser Klage genannten Verbrechen mit Absicht begangen wurden. Auf jeden Fall ist deutlich aus den Äußerungen der Beschuldigten zu schließen, daß Israel während der Aktionen grundlegende Regeln des internationalen Kriegsvölkerrechts verletzt hat, unter anderem die Verpflichtung, zwischen militärischen und zivilen Zielen zu unterscheiden. Es ist zugleich offensichtlich, daß die zivilen Schäden, im Verhältnis zu den israelischen Angriffen auf militärische Ziele, ein solches Ausmaß hatten, daß sie durch die militärischen Ergebnisse, die erreicht wurden, nicht zu rechtfertigen sind.

Im Verlauf der Offensive wurden ungefähr 1434 Palästinenser getötet. 90% von ihnen waren Zivilisten, davon ungefähr 288 Kinder und 121 Frauen. Es ist auf jeden Fall davon auszugehen, daß die Zahl der Toten weiter steigen wird, weil noch immer Leichen aus den Ruinen geborgen werden. Abgesehen davon sterben viele der am schwersten Verletzten noch in der Folge. Es wurden darüber hinaus mehr als 5.300 Palästinenser verwundet, darunter 1.872 Kinder und 800 Frauen. Viele Verletzungen sind extremer Natur, und die Ärzte halten den Einsatz von weißem Phosphor und von DIME-Waffen in dichtbesiedelten Gegenden für ursächlich. Schätzungsweise 100.000 Palästinenser wurden infolge des Angriffs aus ihren Häusern vertrieben.

Der materielle Schaden in Gaza ist sehr umfassend, da systematisch alle Bereiche der Gemeinschaft in Gaza angegriffen wurden, einschließlich der Wohnhäuser, ziviler Verwaltungsgebäude, Geschäftshäuser, Landwirtschaft, Gesundheitseinrichtungen, Kultureinrichtungen, Schulen, Kindergärten, Einrichtungen von Nichtregierungsorganisationen und Infrastruktur wie Kommunikation, Energieversorgung, Wasser- und Abwassersysteme. Insgesamt wurden 15.500 private Behausungen, 36 Gebäude der öffentlichen Verwaltung, 268 Kindergärten, Schulen und Universitäten sowie 52 Moscheen beschädigt oder völlig zerstört. Die Landwirtschaft, und damit die Nahrungsmittelproduktion für die Bevölkerung Gazas, wurde durch die weiträumige Zerstörung von Ackerland, von Bewässerungsanlagen und durch die Tötung von 35.750 Rindern, Schafen und Ziegen sowie von über einer Million Federvieh besonders schwer getroffen. Insgesamt wurden 107 Industriebetriebe völlig oder zum Teil zerstört. Der ökologische Schaden, der angerichtet wurde, ist erheblich.

Für den Fall, daß die Beschuldigten nach Norwegen reisen, wird deren Verhaftung gefordert, ansonsten müssen sie im Rahmen der internationalen Polizeizusammenarbeit, der auch Norwegen angeschlossen ist, gesucht und verhaftet werden. Darüber hinaus wird gefordert, daß sie angeklagt und bestraft werden. Norwegen hat die Pflicht und auch das Recht, dafür zu sorgen, daß diese Strafverfolgung stattfindet.
Dies ergibt sich aus dem norwegischen Strafrecht und aus den humanitären Verpflichtungen, die Norwegen eingegangen ist - darunter die Genfer Konvention von 1949 mit den Zusatzprotokollen von 1977 und die Statuten von Rom für den Internationalen Strafgerichtshof (ICC) von 1998.

Hinzu kommt, daß Norwegen, aufgrund seines langzeitigen Engagements im Nahen Osten - durch Entsendung von UNO-Soldaten, Friedensvermittlung und jetzt durch den Vorsitz der Internationalen Geberkonferenz für Palästina - ein besonderes Motiv hat, die schweren Kriegsverbrechen an unschuldigen Zivilisten in der Region zu verfolgen. Darüber hinaus ist Norwegen durch seine jüngere Geschichte nicht unvertraut mit Invasion, Unterdrückung und Kriegsverbrechen.

Wir vertreten zudem verschiedene Einzelpersonen, die in Norwegen leben und im Sinne des Strafrechts als Opfer betrachtet werden können, weil sie in Verbindung mit den Verbrechen, die diese Klage umfaßt, nahe Verwandte sowie Besitztümer verloren haben. Diese Opfer stellen sich hinter das Verfahren und werden im Verlauf der Strafverfolgung Schadenersatz beanspruchen.

Oslo, 20. April 2009


Loai Deeb, Pål Hadler, Bent Endresen, Geir Høin, Harald Stabell und Kjell M. Brygfjeld, Anwälte .

Übersetzung: Schattenblick 

 
 En grupp norska advokater har skickat in en anmälan till Statsåklagarmyndigheten angående organiserad brottslighet och annan allvarlig brottslighet.

Anmälan grundar sig på den norska Strafflagens § 102-109 och berör krigsbrott och allvarliga överträdelser av internationell humanitär rätt. Den riktar sig mot Israels angrepp mot Gaza under perioden den 27 december 2008 till den 25 januari 2009.

Brotten i fråga handlar om:

-          mord på civila och andra omänskliga handlingar som orsakar onödigt lidande,

-          storskalig förstörelse av privat och allmän egendom i syfte att terrorisera,

-          medvetna attacker mot sjukhus, sjukvårdsinstitutioner, ambulanser och andra fordon som har rätt till skydd och som på personnivån tjänar som sådana,

-          storskaliga terrorattacker främst riktade mot folket i Gaza,

-          olagligt användande av vapen mot civila mål, i detta fall vit fosfor, DIME-vapen och pilgranater.

Anmälan riktar sig mot följande politiska och militära ledare i Israel.

F.d. statsminister Ehud Olmert

F.d. utrikesminister Tzipi Livni

F.d. försvarsminister Ehud Barak

ÖB Gabi Ashkenazi

Generalmajor Avi Mizrahi, befälhavare för IDF:s militärhögkvarter

Amiral Eliezer Marom, befälhavare för den israeliska flottan

Generalmajor Ido Nehoshtan, befälhavare för det israeliska flygvapnet

Generalmajor Yoav Galant, kommenderande general för Sydkommandot

Överste Ilan Malka, befälhavare för Givatibrigaden

Överste Avi Peled, befälhavare för Golanibrigaden

De som anmälan riktar sig mot utgjorde det högsta ledarskapet under angreppet mot Gaza och är därmed de främst ansvariga för de krigshandlingar som Israel begick. De tre förstnämnda ingår också i Israels ”Krigskabinett”. Därför råder det inget tvivel om att de anmälda kände till, beordrade eller godkände handlingarna i Gaza och att de också hade övervägt konsekvenserna av dessa handlingar. Hur som helst struntade de i att sätta stopp för brotten när de fick kännedom om dem, vilket låg i deras makt att göra.

Israels uttalade mål med krigshandlingarna i Gaza var att utsätta Gazas befolkning för en kollektiv bestraffning i syfte att slå mot Hamas. Detta sades klart och tydligt av Israels militära ledare både innan och under dessa krigshandlingar ägde rum. Uttalandena fick stöd på högsta politiska nivå i och med att president Shimon Peres den 14 januari 2009 fastslog att ”Vårt mål är att ge folket i Gaza ett hårt slag så att de förlorar lusten för att fortsätt skjuta mot oss. Det är allt.”

Det är därför vår bestämda uppfattning att de straffbara handlingarna som denna anmälan innefattar har genomförts med uppsåt. I vilket fall är det uppenbart att Israel under angreppet har brutit mot folkrättens grundläggande regler för krigföring, i detta fall i fråga om plikten att skilja mellan militära och civila mål. Det är också uppenbart att så till den grad Israel har riktat in sig på militära mål, har de civila skadorna varit av ett sådant omfång att de inte på något sätt kan rättfärdigas på militär grund.

Under angreppets gång blev över 1 434 palestinier mördade. Av dessa är cirka 90 procent civila, bland dem närmare 288 barn och 121 kvinnor. Dödstalet väntas stiga i och med att lik fortfarande grävs fram bland ruinhögarna. Härtill kommer att många av de svårast skadade dör i efterhand. Utöver de mördade blev 5 300 palestinier fysiskt skadade, däribland 1 872 barn och 800 kvinnor. Många av skadorna är av extrem natur och läkarna förmodar att det beror på användning av vit fosfor och DIME-vapen i tätbefolkade områden. Omkring 100 000 palestinier har drivits bort från sina hem till följd av kriget.

De materiella skadorna i Gaza är mycket omfattande eftersom systematiska angrepp riktades mot alla delar av Gazasamhället; privata hem, civila byggnader för administration, näringsliv, jordbruk, hälsoinstitutioner, kulturinstitutioner, skolor, daghem, NGO:er samt infrastruktur såsom kommunikation, energiförsörjning, vatten- och kloaksystem. Sammanlagt blev 15 550 privata bostäder, 36 byggnader för offentlig administration, 268 daghem, skolor och universitetsbyggnader samt 52 moskéer, helt eller delvis ödelagda. Jordbruket, och därmed Gazabornas produktion av matvaror, blev särskilt svårt skadat på grund av förstörelsen av odlingsbar jord, vattenanläggningar och genom dödandet av 35 750 boskapsdjur, får och getter samt över en miljon fjäderfän. Allt som allt blev 701 industriföretag helt eller delvis ödelagda. De ekologiska skadorna till följd av angreppet är också omfattande.

Vi kräver att de anmälda grips om de sätter fot i Norge, alternativt att de jagas och grips genom det internationella polissamarbete som Norge deltar i. Vidare kräver vi att de anmälda åtalas och straffas. Norge har både en rättighet och en skyldighet att se till att detta sker. Det följer norsk strafflag, i kombination med de humanitär-rättsliga förpliktelser som Norge har åtagit sig, däribland Genèvekonventionen från 1949 med tilläggsprotokoll från 1977 samt Romstadgan för Internationella brottsmålsdomstolen (ICC).

Härtill kommer att Norge, genom ett mångårigt engagemang i Mellanöstern – med FN-styrkor, genom fredsförhandlande och nu genom sitt ordförandeskap i den internationella gåvogruppen för Palestina – har särskilda skäl till att lagligen beivra omfattande och grova krigsförbrytelser mot oskyldig civilbefolkning i området. Det norska folket är, genom sin moderna historia, inte heller obekant med invasion, förtryck och krigsförbrytelser.

Vi representerar också flera individer bosatta i Norge som är att betrakta som offer i rättslig bemärkelse eftersom de har förlorad nära anhöriga och egendom i samband med de förbrytelser som anmälan gäller. Dessa ansluter sig till förfarandet och kommer att kräva ersättning om åtal väcks.

Oslo den 22 april 2009

Advokaterna Loai Deeb, Bent Endresen, Pål Hadler, Geir Høin, Harald Stabell och Kjell M. Brygfjeld

Översatt av Kristoffer Larsson, Tlaxcala

  

URL: http://www.tlaxcala.es/detail_artistes.asp?lg=es&reference=315


20/04/2009
 
 
 IMPRIMIR ESTA PÁGINA IMPRIMIR ESTA PÁGINA 

 ENVIAR ESTA PÁGINA ENVIAR ESTA PÁGINA

 
VOLVERVOLVER 

 tlaxcala@tlaxcala.es

HORA DE PARÍS  15:47