HOME ΤΛΑΞΚΑΛΑ
το δίκτυο των μεταφραστών για τη γλωσσική ποικι
ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΤΛΑΞΚΑΛΑ  ΕΜΕΙΣ  ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΤΛΑΞΚΑΛΑ  ΑΝΑΖΗΤΗΣH 

ΝΟΤΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ  (Λατινική Αμερική και Καραϊβική)
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ  (Παγκόσμια ζητήματα)
ΓΗ ΤΗΣ ΧΑΝΑΑΝ (Παλαιστίνη, Ισραήλ)
UMMAH (Αραβικός κόσμος, Ισλάμ)
ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΤΗΣ ΦΑΛΑΙΝΑΣ (Ακτιβισμός μέσα στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις)
ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ (ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ)
ΜΗΤΕΡΑ ΑΦΡΙΚΗ (Αφρικανική Ήπειρος, Ινδικός Ωκεανός)

ΖΩΝΗ ΤΩΝ ΤΥΦΩΝΩΝ (Ασία, Ειρηνικός)
ΜΕ ΤΟ Κ ΤΟΥ KALVELLIDO (Ημερολόγιο ενός δουλευταρά)
ΕΓΚΕΦΑΛΟΚΑΘΑΡΣΗ (Πολιτιστικά, επικοινωνία)
ΤΑ ΑΤΑΞΙΝΟΜΗΤΑ  
ΤΛΑΞΚΑΛΤΕΚΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ  
ΟΙ ΦΑΚΕΛΟΙ ΤΗΣ ΤΛΑΞΚΑΛΑ  (Γλωσσάρια, λεξικά, χάρτες)
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ 
ΓΚΑΛΕΡΙ 
ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΗΣ ΤΛΑΞΚΑΛΑ 

22/05/2017
Espaρol Franηais English Deutsch Portuguκs Italiano Catalΰ
عربي Svenska فارسی Ελληνικά русски TAMAZIGHT OTHER LANGUAGES
 

ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΤΛΑΞΚΑΛΑ

Το δίκτυο των μεταφραστών για την γλωσσική ποικιλία Τλαξκάλα γεννήθηκε το Δεκέμβρη του 2005 από μια μικρή ομάδα ακτιβιστών του διαδικτύου που γνωρίστηκαν μέσω του ίντερνετ και ανακάλυψαν πως συμμερίζονται κοινά ενδιαφέροντα, κοινά όνειρα και κοινά προβλήματα. Το δίκτυο αναπτύχθηκε γρήγορα και σήμερα αποτελείται από πολλά μέλη που μεταφράζουν σε περισσότερες από δέκα γλώσσες. Αυτό το Μανιφέστο εκφράζει την κοινή τους φιλοσοφία.


Όλες οι γλώσσες του κόσμου πρέπει να συνεισφέρουν, όπως και το κάνουν, στην αδελφότητα του ανθρώπινου γένους. Αντίθετα με ότι πολλοί πίστευαν, μια γλώσσα δεν είναι μόνο γραμματικές δομές και λέξεις συνδεμένες σύμφωνα με έναν συντακτικό κώδικα, αλλά επίσης, και πάνω από όλα, δημιουργία νοήματος με αφετηρία τις αισθήσεις μας. Με αυτές παρατηρούμε, ερμηνεύουμε και εκφράζουμε τον κόσμο από μια συγκεκριμένη προσωπική, γεωγραφική και πολιτική σκοπιά. Γι’ αυτό καμιά γλώσσα δεν είναι ουδέτερη και στα γονίδια της έχει τα ίχνη του πολιτισμού στον οποίο ανήκει. Η λατινική, πρώτη αυτοκρατορική γλώσσα, ύψωσε το θρίαμβο της πάνω στα συντρίμμια των γλωσσών που κατέστρεψε, με τον ίδιο τρόπο που οι ρωμαϊκές λεγεώνες εξάπλωναν την εδαφική τους κυριαρχία στο Νότο της Ευρώπης και το Βορρά της Αφρικής. Δεν είναι παράξενο λοιπόν που στις αρχές της Αναγέννησης ήταν η ισπανική γλώσσα, φυσικό τέκνο της λατινικής, αυτή που επανέλαβε μια νέα καταστροφή, αυτή τη φορά μεταξύ των κατεκτημένων λαών της Αμερικανικής Ηπείρου.


Η Αυτοκρατορία και η γλώσσα της πάνε πάντα μαζί και είναι εξ ορισμού λεηλάτες. Απορρίπτουν τη διαφορετικότητα. Κάθε αυτοκρατορική γλώσσα καθίσταται υποκείμενο της Ιστορίας, αφηγείται η ίδια από τη δική της οπτική σκοπιά και ακυρώνει (ή προσπαθεί να ακυρώσει) αυτή των γλωσσών που θεωρεί κατώτερες. Η επίσημη Ιστορία μιας Αυτοκρατορίας δεν είναι ποτέ αθώα, αλλά αντίθετα είναι προσηλωμένη στο στόχο να δικαιολογήσει στο παρόν τις πράξεις του παρελθόντος και να προβάλει στο μέλλον τη δική της οπτική.


Κανείς δε γνωρίζει τι υπέφεραν οι λαοί που κατακτήθηκαν από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία καθώς δεν υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες για εκείνη την ήττα που σήμανε τον αφανισμό των πολιτισμών τους. Αντίθετα, οι ηττημένες από την Ισπανική Αυτοκρατορία γλώσσες στην Αμερική άφησαν μαρτυρίες. Περί τη δεκαετία του σαράντα του 16ου αιώνα, λίγο μετά από την πολιορκία του Μεξικού, ο Φραγκισκανός αδελφός Μπερναρντίνο ντε Σαγκούν συνέλλεξε αυτό που σήμερα είναι γνωστό με το όνομα Φλωρεντινός Κώδιξ, ένα σύνολο από αφηγήσεις νάουα (Ναουάτλ είναι η γλώσσα των αρχαίων Αζτέκων) και εικονογραφήσεις που περιέγραφαν την προϊσπανική κοινωνία και πολιτισμό. Μια δεύτερη μαρτυρία –που έρχεται σε αντίθεση με την πρώτη– είναι ο καμβάς της Τλαξκάλα, που μεταγράφηκε σε κείμενο επίσης στον 16ο αιώνα από το μιγά Ντιέγο Μουνιός ντε Καμάργο, ο οποίος βάσισε την αφήγησή του στις τοιχογραφίες των προγόνων του -των ευγενών Τλαξκατέκων- που περιέγραψαν με εικόνες την άφιξη του Ερνάν Κορτές και την πτώση της Τενοτσιτλάν. Η πόλη Τλαξκάλα ήταν την εποχή εκείνη το αντίπαλο δέος της αυτοκρατορίας αζτέκα της Τενοτσιτλάν και βοήθησε τον Κορτές να την καταστρέψει, υπογράφοντας έτσι και τη δική της θανατική καταδίκη, καθώς η νέα ισπανική Αυτοκρατορία που γεννήθηκε από εκείνη την ήττα σήμανε την υποταγή όλων των προκολομβιανών λαών, εχθρών και συμμάχων του ισπανικού στέμματος, και τον ολοκληρωτικό αφανισμό του πολιτισμού και των γλωσσών τους.


Στις μέρες μας η αυτοκρατορική εξουσία βρίσκεται στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής με επίσημη γλώσσα την αγγλική. Πιστή στα χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς κάθε αυτοκρατορίας, η αγγλική γλώσσα επιβάλει τώρα το δικό της νόμο. Χώρες ή ολόκληρες περιοχές έχασαν ή χάνουν τις γλώσσες επικοινωνίας τους υπό την επιρροή της αγγλικής. Οι Φιλιππίνες και το Πουέρτο Ρίκο είναι μόνο ένα παράδειγμα μεταξύ αυτών. Στην Αφρική το ψεύτικο κύρος που αποδίδεται στην αγγλική, τη γαλλική, την πορτογαλική ή σε πολλές δημώδες γλώσσες καταστρέφει μια μητρική γλώσσα κάθε δύο εβδομάδες σύμφωνα με την UNESCO.


Δεν είναι κακό να υπάρχει μια lingua franca που να διευκολύνει την αμοιβαία κατανόηση στους καιρούς της παγκοσμιοποίησης, είναι όμως κακό να μεταδίδει την ιδεολογία ανωτερότητας που τη χαρακτηρίζει, η οποία συνειδητά ή ασυνείδητα προβάλει την υποτίμησή της για τις «δευτερεύουσες» γλώσσες, δηλαδή για όλες τις υπόλοιπες. Το σύμπλεγμα ανωτερότητας που συνοδεύει πάντα μια αυτοκρατορική γλώσσα είναι τόσο σύμφυτο με την ουσία του που σήμερα παρατηρείται ακόμη και μεταξύ των αγγλόφωνων ακτιβιστών ταγμένων στον αγώνα για έναν καλύτερο κόσμο. Τα μέσα επικοινωνίας τους αποτελούν μια απτή απόδειξη πως τα γραπτά που δημοσιεύουν μεταφρασμένα από «δευτερεύουσες» γλώσσες αποτελούν μόνο ένα μηδαμινό ποσοστό των περιεχομένων τους. Οι μεταφράσεις από τα αγγλικά προς άλλες γλώσσες είναι συντριπτικά περισσότερες από ότι προς την αντίθετη κατεύθυνση. Είμαστε όλοι ένοχοι που δεχτήκαμε μέχρι σήμερα τόση ανισότητα.


Το δίκτυο των μεταφραστών για την γλωσσική ποικιλία Τλαξκάλα γεννιέται ως μεταμοντέρνος φόρος τιμής στην ομώνυμη δύστυχη πόλη-κράτος που διέπραξε το μέγα σφάλμα να εμπιστευτεί μια αυτοκρατορική γλώσσα –την ισπανική– για να αγωνιστεί ενάντια σε μια μικρότερου βεληνεκούς –την ναουάτλ– και διαπίστωσε πολύ αργά πως δεν πρέπει κανείς να εμπιστεύεται τις αυτοκρατορικές γλώσσες –καμία τους– γιατί χρησιμοποιούν τις δευτερεύουσες γλώσσες μόνο ως στήριγμα για τους δικούς τους στόχους. Οι μεταφραστές της Τλαξκάλα από ολόκληρο τον κόσμο θέλουν να εξιλεώσουν τη μοίρα των χαμένων αρχαίων Τλαξκαλτέκων.


Οι μεταφραστές της Τλαξκάλα πιστεύουν στην διαφορετικότητα, στην ομορφιά που έχει η προσέγγιση σε άλλες οπτικές πλευρές και για αυτό αποφάσισαν να αφαιρέσουν την αυτοκρατορική υπόσταση της αγγλικής, μεταφράζοντας σε όλες τις πιθανές γλώσσες (συμπεριλαμβανομένης και της αγγλικής) τις φωνές των συγγραφέων, στοχαστών, σχεδιαστών κόμιξ και ακτιβιστών που σήμερα συντάσσουν τα κείμενά τους σε γλώσσες που η κυριαρχική επιρροή της αυτοκρατορίας δε αφήνει να ακουστούν. Με τον ίδιο τρόπο οι μεταφραστές της Τλαξκάλα θα διευκολύνουν όσους δεν καταλαβαίνουν την αγγλική να γνωρίσουν τις ιδέες των αγγλόφωνων συγγραφέων που βρίσκονται στο περιθώριο ή δημοσιεύουν σε μέσα μικρής κυκλοφορίας που είναι δύσκολο να βρεθούν.


Η αγγλική γλώσσα, όντας ένα θεσμικό εργαλείο της γνώσης, αποτελεί σήμερα μια παγκόσμια δομή εξουσίας μέσω της οποίας αναπαριστά τον κόσμο κατ’ εικόνα και ομοίωση χωρίς να ζητά την άδεια άλλων γλωσσών και πολιτισμών. Οι μεταφραστές της Τλαξκάλα είναι πεπεισμένοι πως είναι εφικτό να συντρίψουμε τα αφεντικά του λόγου και προσδοκούν να ταράξουν την εν λόγο δομή ώστε ο κόσμος να καταλήξει να γήνει πολύπλευρος και πολύγωσσος, να είναι ετερόκλητος όπως και η ίδια η ζωή.


Το κριτήριο της επιλογής των κειμένων από το δίκτυο Τλαξκάλα είναι να αντικατοπτρίζουν αυτά τις αξίες της Διακύρηξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, επιζητώντας τον απόλυτο σεβασμό των δικαιωμάτων και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Οι μεταφραστές της Τλαξκάλα είναι αντιμιλιταριστές, αντιμπεριαλιστές και αντιτίθενται στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση των εταιριών. Στοχεύουν στην ειρήνη και την ισότητα μεταξύ όλων των γλωσσών και των πολιτισμών. Δεν πιστεύουν στη σύγκρουση των πολιτισμών, ούτε στη σύγχρονη σταυροφορία ενάντια στην τρομοκρατία. Είναι αντίθετοι στο ρατσισμό και την εγκαθίδρυση τοίχων ή συρματοπλεγμάτων –είτε πραγματικών είτε γλωσσικών– που εμποδίζουν την ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών και των ιδεών στον πλανήτη. Προσπαθούν να προάγουν την πρόοδο του Άλλου, να αναγνωρίσουν τα δικαιώματά του, να τον σεβαστούν, να καταφέρουν να πάψει να είναι αντικείμενο της Ιστορίας και να φτάσει να γίνει υποκείμενο υπό όρους ισότητας. Αυτή η προσπάθεια είναι εθελοντική και δεν πληρώνεται. Όλες οι μεταφράσεις που πραγματοποιούνται από το δίκτυο Τλαξκάλα φέρουν το διακριτικό σήμα copyleft.


Μεταφραστές και διερμηνείς όλων των γλωσσών συνδεθείτε και ενωθείτε! Webmasters και μπλόγκερ όλων των χρωμάτων του ουράνιου τόξου που συμμερίζεστε τις ανησυχίες μας επικοινωνήστε μαζί μας.






Η ημερομηνία 21 Φεβρουαρίου δεν επιλέχθηκε τυχαία για τη δημοσίευση αυτού του μανιφέστου. Στη δεκαετία του πενήντα, εξήντα και εβδομήντα η 21η Φλεβάρη αποτέλεσε παγκοσμίως αντιαποικιοκρατική και αντιμπεριαλιστική ημέρα.


«Ο άνθρωπος που από την πατρίδα του δε ζητά παρά μια χούφτα χώμα για τον τάφο του αξίζει να ακουστεί, και όχι μόνο να ακουστεί, αλλά και να γίνει πιστευτός». Την 21η Φεβρουαρίου του 1934 δολοφονήθηκε άνανδρα στη Νικαράγουα ο Στρατηγός των Ελεύθερων Ανδρών, Αουγκούστο Σέσαρ Σαντίνο, υπό τις διαταγές του μετέπειτα δικτάτορα Σομόσα, μια μέρα πριν από την υπογραφή της Συμφωνίας Ειρήνης σύμφωνα με την οποία ο Σαντίνο θα αποσυρόταν για να ζήσει ειρηνικά σε έναν αγροτικό συνεταιρισμό στο Βορρά της χώρας. Το έγκλημα έμεινε ατιμώρητο.


Έμπνευση και παράδειγμα του νικαραγουανού πατριωτισμού, ο Σαντίνο συμβολίζει το εθνικό πνεύμα αξιοπρέπειας, τον αντιμπεριαλιστικό και αντιδικτατορικό αγώνα με την ισχυρή αντίσταση στην κατοχή και την παρέμβαση από την πλευρά των ΗΠΑ που πρόβαλε το Αμυντικό Σώμα του για την Εθνική Κυριαρχία, αποτελούμενο από αγρότες και εργάτες που πολέμησαν με μαχαίρια, σκουριασμένα όπλα και αυτοσχέδιες βόμβες, κατασκευασμένες με τενεκεδάκια και γεμισμένες με πέτρες και κομματάκια από σίδερο, καταρρίπτοντας εχθρικά αεροπλάνα σχεδόν με τις πέτρες και, πάνω από όλα, διατηρώντας ψηλά το ηθικό και τα συναισθήματα αγάπης χωρίς όρια για την πατρίδα απέναντι σε έναν πουλημένο στρατό και έναν στρατό επιδρομής εκατό φορές πιο ισχυρό. Αντιπρόσωπος των ταπεινών και των εκμεταλλευμένων στη Νικαράγουα και σε όλη τη Λατινική Αμερική, ο Σαντίνο απέδειξε με ηρωικό τρόπο ότι η αγροτιά μπορεί να οργανώσει μια θριαμβευτική αντίσταση για την εθνική αυτονομία.


Το ξημέρωμα της 21ης Φεβρουαρίου του 1944 βρήκε τους τοίχους του Παρισιού καλυμμένους από κόκκινες αφίσες που ανακοίνωναν την εκτέλεση στο όρος Βαλεριέν είκοσι τριών «τρομοκρατών», μελών της οργάνωσης Ελεύθερων Σκοπευτών και Παρτιζάνων Μεταναστών Εργατών (FTP-MOI), της πρώτης οργάνωσης αντίστασης στο ναζισμό στη γαλλική επικράτεια. Ο αρχηγός της ομάδας, ο Μισάκ Μανουσιάν, 36 ετών ήταν ένας από τους επιζώντες της γενοκτονίας των Αρμενίων, ένας μετανάστης. Ο Μανουσιάν κατά τη διάρκεια της δίκης με συνοπτικές διαδικασίες ενώπιον του ναζιστικού δικαστηρίου απάντησε στους Γάλλους παρευρισκόμενους συνεργάτες των ναζί που τον χαρακτήρισαν «μέτοικο»: «Εσείς κληρονομήσατε τη γαλλική υπηκοότητα, όμως εγώ την κέρδισα.»


Στις 21 Φεβρουαρίου 1952, δεκάδες χιλιάδες μαθητές, διανοούμενοι και εργαζόμενοι πραγματοποίησαν συγκέντρωση στη Ντάκα, πρωτεύουσα τότε του Ανατολικού Πακιστάν και τώρα του Μπαγκλαντές, κατά της επιβολής των Ουρντού του Πακιστάν ως μοναδικής εθνικής γλώσσας για τους Βεγγαλέζους. Όταν οι φοιτητές προσπάθησαν να κάνουν πορεία, η αστυνομία άνοιξε πυρ και σκότωσε τέσσερις εκείνη την ημέρα και τουλάχιστον άλλους επτά τις επόμενες δύο ημέρες. Το κίνημα αυτό στη συνέχεια μετατράπηκε σε λαϊκό ξεσηκωμό που τελικά οδήγησε στην ανεξαρτητοποίηση του Μπαγκλαντές από το Πακιστάν το 1971, αφού προηγήθηκε μία από τις χειρότερες εθνοκαθάρσεις του εικοστού αιώνα, με την υποστήριξη της κυβέρνησης Νίξον. Από τότε, οι κάτοικοι του Μπανγκλαντές έχουν καθιερώσει την «Ekushey», δηλαδή την 21η Φεβρουαρίου, ως Μέρα των Μαρτύρων, και δεσμεύτηκαν να κρατήσουν ζωντανή την πλούσια κληρονομιά της γλώσσας bangla (Ekush σημαίνει 21 στα bangla, και Ekushey εικοστή πρώτη). Το 2000, η UNESCO ανακήρυξε την 21η Φεβρουαρίου ως Διεθνή Ημέρα Μητρικής Γλώσσας ως φόρο τιμής στο κίνημα αυτό. (Προστέθηκε στις 21/2/2009).


«Ο καιρός των μαρτύρων έφτασε, κι αν είμαι ένας από αυτούς, θα είναι λόγω της αδελφότητας, της μοναδικής που μπορεί να σώσει αυτή τη χώρα». Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Μάλκολμ Χ πριν να δολοφονηθεί κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης στο Χάρλεμ την 21η Φεβρουαρίου του 1965 από τρία μέλη του Έθνους του Ισλάμ, οργάνωση την οποία ο Μάλκολμ Χ είχε εγκαταλείψει το 1963 για να ιδρύσει την Οργάνωση για την Αφροαμερικανική Ένωση. Τον Απρίλιο του 1966 οι δολοφόνοι του καταδικάστηκαν σε ισόβια, οι ηθικοί αυτουργοί όμως του εγκλήματος –τα αφεντικά της Αυτοκρατορίας– παρέμειναν ατιμώρητοι, όπως γίνεται στις περισσότερες περιπτώσεις.


Ο Μάλκολμ Χ, άλλως γνωστός ως Ελ-Χαζ Μαλίκ Ελ-Σαμπάζ, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Μάλκολμ Λίτλ ήταν 39 ετών. Είχε επιστρέψει από ένα προσκύνημα στη Μέκκα όπου ανακάλυψε την παγκοσμιότητα, αφού συμβίωσε με προσκυνητές όλων των εθνικοτήτων. Ένας από τους λόγους που τον οδήγησαν σε ρήξη με το Έθνος του Ισλάμ ήταν το γεγονός πως η οργάνωση είχε διατηρήσει επαφές με την Κου Κλουξ Κλαν για να διαπραγματευτεί την ίδρυση ενός ανεξάρτητου Κράτους νέγρων στο νότο των ΗΠΑ, με τον ίδιο τρόπο που ο ιδρυτής του σιωνισμού Θίοντορ Χέρζλ είχε ζητήσει τη στήριξη των χειρότερων αντισημιτών για την εφαρμογή του σχεδίου του για ένα Εβραϊκό κράτος. Για τον Μάλκολμ, του οποίου ο πατέρας υπήρξε θύμα της Κου Κλουξ Κλαν, μια τέτοια συνεργασία ήταν αδιανόητη.


Αυτήν την ημέρα μνήμης θέτουμε το δίκτυο Τλαξκάλα υπό την προστασία των τριών αγωνιστών για το δίκαιο των λαών, Σαντίνο, Μισάκ Μανουσιάν και Μάλκολμ Χ.


Κυβερνοχώρος, 21 Φεβρουαρίου του 2006


 


Υπογράφοντες:



AIENA Caterina
ALMENDRAS Nancy Harb
ANGUIANO Rocνo
BOCCHI Davide
BOULOS Zaki
BUEMI Valerio
CILLA Antonia
DΝEZ LERMA Josι Luis
GIUDICE Fausto
HADDAD Ramez
HAUN Agatha
HIRSCHMUGL Eva
INDA Elaine
JUΑREZ POLANCO Ulises
KALVELLIDO Juan
LECRIQUE Yves
MANAI Ahmed
MANNO Mauro
MARTΝNEZ, Miguel
NOZAL, Abbι
PΑRAMO Ernesto
POUMIER Maria
RIZZO Mary
SANCHIS Carlos
TALENS Manuel
TARRADELLAS ΐlex
VITTORELLI Manuela








Το Μανιφέστο σε άλλες γλώσσες :       
                                                          


Λογότυπο της Τλαξκάλα από το Juan Kalvellido (Copyleft)


 
 ΕΚΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΕΚΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ 

 ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ  ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 
ΕπιστροφήΕπιστροφή 

 tlaxcala@tlaxcala.es