HOME تلاكسكا
شبکه ترجمه براي حفظ تنوع گويش
مانيفست تلاکسکالا   مـــا  دوستان تلاکسکالا  جستجو 

جنوبي تر از مرز  آمريکاي جنوبي و جزائر غرايب
امپراطوري موضوعات جهاني
کنعان فلسطين و اسرائيل
امّت جهان عرب، اسلام
در شکم نهنگ اکتيويسم در مادرشهرهاي امپرياليستي
صلح و جنگ آمريکا، اتحاديه اروپا، ناتو
آقريقاي مادر  قارّه آفريقا، اقيانوس هند

ناحيه طوفاني  آسيا، اقيانوس آرام
کالوليدودفتر خاطرات يک پرولو/مستضعف
بخارات معنوي  فرهنگ ، ارتباطات
موضوعات فراتر  
گزارشات تلاکسکالي بترتيب تاريخ  
مفاهيم تلاکسکالا لغت معني، فرهنگ، نقشه
گالري 
کتابخانه نويسندگان 
آرشيو تلاکسکالا  

06/06/2020
Espaٌol Français English Deutsch Português Italiano Català
عربي Svenska فارسی Ελληνικά русски TAMAZIGHT OTHER LANGUAGES
 

پذیرفتن چاوز


نويسنده
Pascual SERRANO پاسکوال سرانو

مترجم
کوروش ضیابری


 

پانزدهم فوریه، ونزوئلایی‌ها به پای صندوقهای رای رفتند تا پشتیبانی خود از هوگو چاوز را با پذیرفتن اصلاحیه‌ی قانون اساسی که محدودیت دو دوره‌یی ریاست جمهوری برای رهبران این کشور و همچنین نمایندگان پارلمان ملی را حذف می‌کرد، نشان دهند. از این طریق، چاوز می‌تواند در سال 2012، یعنی زمانی که دوره‌ی فعلی مدیریت او به پایان می‌رسد، بار دیگر کاندیدای انتخابات شود.

 

آنطور که احتمالاً به یاد می‌آورید، طرفداران حکومت، رفراندوم دسامبر 2007 در مورد تغییرات قانون اساسی که در آن حذف محدودیت دوره‌ی ریاست جمهوری، یکی از 68 بند پیشنهادی برای تغییر بود را باختند. موافقان تغییر قانون اساسی از 4 میلیون و 379 هزار و 392 رای (49.29 درصد) در آن زمان، به 6 میلیون و 3 هزار و 594 رای (54.36 درصد) در انتخابات فعلی افزایش پیدا کردند. هرچند که مخالفان تغییر نیز از 4 میلیون و 504 هزار و 354 نفر (50.7 درصد) به 5 میلیون و 40 هزار و 82 نفر (45.63 درصد) افزایش پیدا کردند، اما حالا در اقلیت هستند. آنها که انتظار داشتند این رفراندوم به سقوط طرفداران چپ‌گرای چاوز منجر شود، آرزوهای خود را نقش بر آب شده دیدند. Mikel Casal

 

اولین نقطه‌ی مبهمی که باید مشخص شود این است که چرا طرفداران حکومت، رفراندوم 2007 را باختند و این بار، یک پیروزی راحت را با 9 درصد اختلاف به دست آوردند. البته یک نکته که باید به آن توجه کرد این است که شکست 2007 با موفقیت در انتخابات منطقه‌یی سال 2008 جبران شد. در آن انتخابات، طرفداران حکومت، یک میلیون رای بیشتر از گروههای اپوزیسیون آوردند. در ونزوئلا، تقریباً همه‌ی تحلیلها در مورد نتایج شکست همه‌پرسی 2007، مشابه و موافق است: آن همه تغییر در قانون اساسی، قابل پذیرش و بادوام نبودند. و همچنین این کمپین توسط درگیریهای کلمبیا با چاوز که می‌خواست خود را وقف آزادسازی زندانیان FARC به جای پرداختن به مسایل داخلی کند، تحت تحت‌الشعاع قرار گرفته بود. اما حالا، باید به این نکته توجه شود که محدودیتهای دوره‌ی ریاست جمهوری، تنها برای شخص رییس جمهور برداشته نشده، بلکه برای قانون گذاران و نمایندگان مجلس نیز چنین قانونی اعمال خواهد شد، و از دیدگاه سیاسی، این امر قابل پذیرش‌تر و منطقی‌تر است.

 

نتیجه‌گیری واضح این است که علیرغم همه‌ی اشتباهات و کاستی‌ها در فرآیند توسعه‌ی ونزوئلا، محبوبیت رییس‌جمهور، چندان لطمه نخواهد دید. این واقعیت را از آنجا می‌شود دریافت که هوگو چاوز حتی نسبت به همه‌پرسی سال 2004 که در آن برکناری وی را خواستار شده بودند، آرای بیشتری کسب کرد. (5 میلیون و 800 هزار و 629 رای)

 

دلایل متعددی برای این امر وجود دارند. نخستین دلیل، اقلیت کوچک و ناچیز مخالفان حکومت است که متوجه نمی‌شوند یک جمعیت عظیم و بزرگ از مردم، طرفدار هوگو چاوز هستند و به آینده‌ی روشن پیشرفت در کشورشان، امیدوارند. از سوی دیگر، طبقه‌ی متوسط، به خوبی دریافته‌اند که تهدیدهای مطرح شده‌ی سالهای اخیر در مورد کمونیسم و آینده‌ی پرمخاطره‌ی دموکراسی در ونزوئلا، تماماً بی‌پایه و اساس هستند. تاجران و سرمایه‌داران ونزوئلایی هم که با هیچ زوال و سقوطی در اوضاع اقتصادی‌ خود مواجه نشدند و محدودسازی سیاسی خاصی برایشان اتفاق نیفتاده، یا به صورت عملی و یا به صورت نظری، منافع خود را به خطر انداختند.

 

شکایتهای کارگزاران گروههای مخالف که من توانستم در روزهای رای‌گیری، جمع‌آوری و بررسی کنم، نشان می‌دهد که آنها چه قدر از واقعیت دور هستند. چه آنهایی که انتخابات را "وحشت آور" می‌خواندند از آنجایی که معتقدند بودند "باعث بهبود بخشیدن تصویر دیکتاتوری چاوز خواهد شد" و چه آنهایی که امروز ناخشنود و عصبانی هستند، از آنجا که می‌بینند "رانندگان کامیون به سناتور تبدیل شده‌اند" و یا تلاش می‌کردند اینگونه وانمود کنند که نتایج انتخابات، درها را باز می‌کند تا "والدین، سرپرستی کودکانشان را از دست بدهند."

 

نتیجه این است که مخالفان ونزوئلایی، شرط‌‌بندیهاشان را با اعتماد به یک گروه معدود از دانشجویان طبقه‌ی مرفه در دانشگاههای خصوصی انجام دادند که دیدگاه خود نسبت به اوضاع ونزوئلا را ببه سوسیالیسم سوئدی" تعبیر می‌کردند.

مطمئناً حکومت چاوز، بدون چالش حرکت نخواهد کرد: اعمال کردن قیمتهای جدید نفت در آینده‌ی اقتصاد، برخورد قاطعانه و پرشتاب با فساد مالی و رشوه با استفاده از طرحهای موثر اقتصادی که تا امروز به اجرا در نیامده‌اند.

 

در حالی که بخش اعظم جامعه‌ی جهانی به خوبی می‌داند که دموکراسی ونزوئلا، قانونی‌ترین نوع مردم‌سالاری در تمام قاره‌ی آمریکا و شاید حتی در سراسر جهان است و در عرض 10 سال، 13 انتخابات سالم و بی‌نقص با حضور ناظران و موسسات بین‌المللی در این کشور اتفاق افتاده، تلاشهای بازدارنده و خصمانه‌ی گروههای ارتجاعی و استبدادی در سراسر جهان که می‌خواهند این انتخابات را با زدن اتهامات بی‌پایه و اساس از جمله دیکتاتوری، نقض حقوق بشر و فقدان آزادی بیان از درجه‌ی مشروعیت و مقبولیت ساقط کنند، بی‌فایده و خالی از معنا خواهد بود.

 

همین قدر کافی خواهد بود که خشم آنها را از تصمیم مردم ونزوئلا مبنی بر حذف کردن محدودیت دو دوره‌یی ریاست جمهوری ببینیم. کاری که دقیقاً در 17 کشور اتحادیه‌ی اروپا نیز انجام می‌شود. من نمی‌توانم به نتیجه‌ی خاص دیگری برسم، غیر از آنچه که پروفسور کارلوس فرناندز لیریا و پروفسور لوییز آلگره در مناسبتهای مختلف مطرح کرده‌اند: در طول تاریخ، دموکراسی را به عنوان دوره‌یی که در آن قدرت حکومت در دست راست‌گرایان قرار داشته، تعبیر کرده‌اند، و به محض اینکه چپ‌ها روی کار آمدند، با هر وسیله‌ی غیرقانونی و ابزار نامشروعی، اقدام به سرنگون کردنش نمودند. کودتا، جنگهای داخلی، ترور و سوء قصد، محاصره، ناامن سازی و... همه‌ی این اقدامات با آن قصد انجام می‌شود که یک دوره‌ی دیکتاتوری شروع و چپ از قدرت به پایین آورده شود تا بعداً، "دموکراسی مورد نیاز" را به او ببخشند. ونزوئلا یکی از نمونه‌هایی است که نشان می‌دهد چنین مکانیزمی به موفقیت نخواهد رسید و برای پردازندگان آن، ناامیدی به بار خواهد آورد.

 

هر کسی آزاد است که ایدئولوژی و برنامه‌های هوگو چاوز را بپذیرد و یا رد کند، اما تفاوت بین دموکراتها و غیر دموکراتها در پذیرفتن و احترام گذاشتن به آنچه که او هست، آشکار می‌شود: آنچه که مردم ونزوئلا می‌خواهند.

 

پاسکوئال سرانو در همه پرسی 15 فوریه، یکی از ناظران بین‌المللی در ونزوئلا بود.


    مأخذ
Aceptar a Chلvez

انتشار مقاله اصلي به تاريخ
2009/02/18
در باره نويسنده

کوروش ضیابری يکي از همکاران تلاکسکالا، شبکه ترجمه بخاطر حفظ تنوع گويش، مي باشد. اين ترجمه ميتواند مورد استفاده قرار گيرد، مشروط بدانکه در آن تغييري داده نشده و هم مأخذ و نويسنده و هم مترجم و مصحح آن قيد گردند.

http://www.tlaxcala.es/pp.asp?reference=7124&lg=fa :نشاني اين نوشتار در سايت تلاکسکالا

   


جنوبي تر از مرز : 27/02/2009

 
 چاپ چاپ 

 ارسال ارسال

 
بازگشتبازگشت 

 tlaxcala@tlaxcala.es

زمان پاريس  17:1