HOME ΤΛΑΞΚΑΛΑ
το δίκτυο των μεταφραστών για τη γλωσσική ποικι
ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΤΛΑΞΚΑΛΑ  ΕΜΕΙΣ  ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΤΛΑΞΚΑΛΑ  ΑΝΑΖΗΤΗΣH 

ΝΟΤΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ  (Λατινική Αμερική και Καραϊβική)
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ  (Παγκόσμια ζητήματα)
ΓΗ ΤΗΣ ΧΑΝΑΑΝ (Παλαιστίνη, Ισραήλ)
UMMAH (Αραβικός κόσμος, Ισλάμ)
ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΤΗΣ ΦΑΛΑΙΝΑΣ (Ακτιβισμός μέσα στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις)
ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ (ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ)
ΜΗΤΕΡΑ ΑΦΡΙΚΗ (Αφρικανική Ήπειρος, Ινδικός Ωκεανός)

ΖΩΝΗ ΤΩΝ ΤΥΦΩΝΩΝ (Ασία, Ειρηνικός)
ΜΕ ΤΟ Κ ΤΟΥ KALVELLIDO (Ημερολόγιο ενός δουλευταρά)
ΕΓΚΕΦΑΛΟΚΑΘΑΡΣΗ (Πολιτιστικά, επικοινωνία)
ΤΑ ΑΤΑΞΙΝΟΜΗΤΑ  
ΤΛΑΞΚΑΛΤΕΚΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ  
ΟΙ ΦΑΚΕΛΟΙ ΤΗΣ ΤΛΑΞΚΑΛΑ  (Γλωσσάρια, λεξικά, χάρτες)
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ 
ΓΚΑΛΕΡΙ 
ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΗΣ ΤΛΑΞΚΑΛΑ 

24/10/2017
Espaρol Franηais English Deutsch Portuguκs Italiano Catalΰ
عربي Svenska فارسی Ελληνικά русски TAMAZIGHT OTHER LANGUAGES
 
Nasser/Chávez: Άρνηση της μιζέριας και της υποτέλειας για τ&

Ο Nasser επανέρχεται


ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ:   Thierry DERONNE

Μεταφρασμένο από   την Μακρίνα Μαρμαρά


Άυγουστος 2007. Η κοινωνική Σύνοδος στο Καράκας υποδέχεται τους υιούς του Gamal Abdel Nasser και του Patrice Lumumba. Ο Abdul Hakim Nasser θυμίζει τις δύσκολες συνθήκες υπό τις οποίες ο πατέρας του άρχισε την αιγυπτιακή επανάσταση κατά τη δεκαετία του’60 και τον ιδιαίτερο ζήλο που επέδειξε για μία δωρεάν παιδεία, όπως και σήμερα στη Βενεζουέλα. Ο Roland Lumumba καταγγέλει το «ιδιωτικό μονοπώλιο των Μέσων, αυτόν τον τοίχο του Βερολίνου που υψώνεται ανάμεσα στους λαούς του Νότου». Στη συνάντησή τους με τον Πρόεδρο της Βενεζουέλας οι Αφρικανοί αναγνωρίζουν αμέσως τη σχέση του με τους αγώνες των πατέρων τους για την ανεξαρτησία. Ο Nasser τον ευχαριστεί για την ξεκάθαρη υποστήριξή του στο λαό του Λιβάνου κατά τη διάρκεια της επίθεσης από το Ισραήλ: «Όλα τα αραβικά Κράτη σας θεωρούν σήμερα έναν ήρωα». «Γνωρίζουμε τα βαθειά συναισθήματα του αραβικού λαού» τους απαντά ο Hugo Chαvez, «πρέπει να αναγεννηθούν με δύναμη οι θέσεις του αραβικού σοσιαλισμού που ανέπτυξε ο Gamal Nasser».

Οι αφίσες στους δρόμους του Μπεϊρούτ που δείχνουν μαζί τον Nasser και τον Chαvez θυμίζουν τα πολλά κοινά στοιχεία μεταξύ των δύο ανδρών. Πάθος για τη Γαλλική Επανάσταση. Άρνηση της μιζέριας και της υποτέλειας για τους λαούς τους. Εντιμότητα. Και οι δύο ξεκίνησαν χωρίς αιμματοκυλίσματα, χωρίς να σκορπίσουν τον τρόμο, αγροτικές μεταρρυθμίσεις, ευρεία εκπαιδευτικά προγράμματα, κρατικοποιήσεις τραπεζών, βιομηχανιών και κοιτασμάτων πετρελαίου. Βέβαια ο Nasser περιόρισε τη δράση των πολιτικών κομμάτων. Όχι όμως και ο Chαvez, ο οποίος νομιμοποιήθηκε από δέκα εκλογές που οι διεθνείς παρατηρητές θεώρησαν έγκυρες. Σε ότι αφορά την εξωτερική πολιτική βλέπουμε τη συνέχεια του Συμβουλίου του Μπαντούγκ (1955), που μετέτρεψε το Nasser σε έναν από τους αρχηγούς των αδέσμευτων χωρών, στην πολυμερή πολιτική των Βενεζολάνων –PetroSur, TeleSur, Τράπεζα του Νότου (Bansur). Η Ένωση των λατινοαμερικανικών δημοκρατιών που προτείνει ο Chαvez θυμίζει την Ενωμένη Αραβική Δημοκρατία του Nasser.

Οι ομοιότητες δε σταματούν εκεί. Και οι δύο πορείες υφίστανται την ίδια δυτική προπαγάνδα. Ένα πρόσφατο άρθρο της εφημερίδας Le Monde Diplomatique (1) υπενθυμίζει πως ενώ το Ισραήλ το 1967 καταλαμβάνει το Σινάι, οι Γάλλοι δημοσιογράφοι κατηγορούν για επίθεση το Νasser και τον αραβικό κόσμο. Ο στρατηγός Ντε Γκολ, απομονωμένος, αδίκως προσπαθεί να εξηγήσει ότι «το Ισραήλ οργανώνει μια κατοχή στις περιοχές που κατέκτησε η οποία είναι αδύναντον να μη συνοδεύεται από καταπίεση, καταστολή και διώξεις, και εναντίον του εκδηλώνεται μία αντίσταση που με τη σειρά της χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατία». Τα γαλλικά Μέσα, από τη Nouvel Observateur ως τη Figaro, παρουσιάζουν το Ισραήλ ως θύμα του Nasser και ωθούν χιλιάδες διαδηλωτές στους δρόμους για να υποστηρίξουν τον πόλεμο.

Μία πανομοιότυπη καμπάνια, αποτελεσματική, θέλει να παρουσιάσει τη δημοκρατική επανάσταση του Chαvez ως μία «απειλή ολοκληρωτισμού». Στις 7 Ιανουαρίου 2007 η Lamia Oualalou της Figaro εξέφραζε τη λύπη της για το γεγονός ότι η βενεζουελανική αντιπολίτευση «έχει όλο και λιγότερο χώρο για να εκφραστεί». Στις 8 Ιανουαρίου η εφημερίδα Les Ιchos καταγγέλλει «τον αυξανόμενο αυταρχισμό του Chαvez». Στις 9 Ιανουαρίου Le Monde επιτίθεται με τις «ειδικές εξουσίες του Chαvez». Πως έχουν λοιπόν τα πράγματα επτά μήνες μετά;

Όχι μόνο η «τελευταία ανεξάρτητη τηλεόραση που έκλεισε ο Chαvez» συνεχίζει να εκπέμπει αλλά και το 70% του ραδιοηλεκτρικού φάσματος βρίσκεται στα χέρια της αντιπολίτευσης, καθώς και η πλειονότητα των ραδιοφώνων και των έντυπων μέσων της Βενεζουέλας. Ορισμένα από αυτά τα μέσα έχουν τη στήριξη των ΗΠΑ (μέσω της Ned , εταιρίας-προπέτασμα της CIA). Τα πρακτορεία Reuters, Associated Press, το τηλεοπτικό κανάλι CNN ή το Fox τις μεταδίδουν σε όλο τον πλανήτη, γεγονός που εξηγεί ότι το 95% των «πληροφοριών» που μεταδίδονται για τη Βενεζουέλα αντικατοπτρίζουν, στη Γαλλία, τις απόψεις της βενεζουελανικής δεξιάς.

Σε ό,τι αφορά τις «ειδικές εξουσίες» που αποδόθηκαν στον Πρόεδρο από το Κοινοβούλιο, και που παρουσιάστηκαν από αυτά τα μέσα ως μια «αυταρχική παρέκκλιση», απλώς επέτρεψαν την επιτάχυνση των εθνικοποιήσεων της τηλεφωνίας, του ηλεκτρισμού, των δεξαμενών πετρελαίου, με σκοπό την τόνωση της εθνικής ανάπτυξης. Στη Βενεζουέλα, το Σεπτέμβριο του 2007, οι δρόμοι ξαναγεμίζουν από συζητήσεις, από λαϊκές συνελεύσεις, γύρω από το θέμα του νέου συντάγματος, το οποίο αν επικυρωθεί από δημοψήφισμα το Δεκέμβριο του 2007, θα εγκαθιδρύσει την κοινοτική εξουσία ως στύλο του Κράτους και τη μείωση του χρόνου εργασίας. Οι εφημερίδες Le Figaro, Le Monde, Libιration και το εβδομαδιαίο Charlie-Hebdo έχουν ήδη τη δική τους βερσιόν αυτής της δημοκρατικής γιορτής και θα τη σφυρηλατήσουν ως το Δεκέμβριο του 2007: «Ο Τσάβες ισόβιος πρόεδρος». Ένα από τα άρθρα που θα υπόκειται στη λαϊκή ψήφο θα εγκαθιδρύσει ένα δικαίωμα το οποίο απολαμβάνουν ήδη οι λαοί του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Γερμανίας της Αυστρίας, της Ιρλανδίας, της Ιταλίας ή της Πορτογαλίας: το να επανεκλέγουν τον πρόεδρο ή τον πρωθυπουργό που επιθυμούν όσες φορές θέλουν.

Η δημοκρατικοποίηση του ραδιοηλεκτρικού φάσματος, η συμμετοχική διαχείριση των δήμων και οι δημόσιες πολιτικές, η οικονομική άνθιση και η μείωση της φτώχιας, η αναδιάρθρωση των δημόσιων υπηρεσιών στη Βενεζουέλα δεν ενδιαφέρουν την πλειονότητα των ευρωπαίων δημοσιογράφων. Ο Edward Saοd σημειώνει πως από τη δεκαετία του ’50 οι δυτικές μελέτες για την νεοτερικότητα αρνούνταν να λάβουν υπόψη τούς τους αραβικούς εθνικισμούς, την Αίγυπτο του Gamal Abdel Nasser, την Ινδονησία του Sukarno, τους Παλαιστίνιους εθνικιστές , κτλ. (2) Η αριστερά που βλέπει τις ειδήσεις στις οκτώ προτιμά το σοσιαλιστικό φιλελευθερισμό του Lula και του Bachelet, ή ακόμη και την «αντιεξουσία» των ζαπατίστα. Ξεχνώντας να αναλύσουν την εγκατάλειψη της γεωργικής μεταρρύθμισης στη Βραζιλία, την αύξηση των ανισοτήτων στη Χιλή ή τη μείωση της επιρροής του Marcos στο Μεξικό. Ενώ το λιβανικό κίνημα του Nasser δείχνει ζωηρό ενδιαφέρον για το μοντέλο της Βενεζουέλας και την ενδυνάμωση του Κράτους ως ρυθμιστή της αγοράς, αυτή η μεταμοντέρνα αριστερά κλείνεται μέσα σε μία τμηματική οπτική και μέσα σε μία πολυπολιτισμική διεκδίκηση (οι εργάτες μου, οι γυναίκες μου, οι ιθαγενείς μου...). Ανίκανη να δει το φαινόμενο ως ένα ιστορικό σύνολο, φορέα του μέλλοντος για την Ανθρωπότητα. Φτάνει μέχρι το σημείο να δώσει μαθήματα δημοκρατίας (μεταμφιεσμένα σε κριτική της αριστεράς) σε έναν «στρατιωτικό πρώην πραξικοπηματία» που μέσα σε οκτώ χρόνια έκανε περισσότερα για την πολιτική ισότητα και τις κοινωνικές και οικονομικές ελευθερίες από οποιονδήποτε άλλο πολιτικό. Ξέχασε ότι το ίδιο της το μέλλον περνάει μέσα από το συνασπισμό με αυτές τις σοσιαλιστικές δημοκρατίες, αυτούς τους δημοκρατικούς εθνικισμούς και αυτά τα γεμάτα από σοσιαλιστικές ιδέες νέα Κράτη που γεννιούνται υπό τη θέρμη του μπολιβαρισμού και του νασερισμού (3).

Thierry Deronne, Καράκας, Σεπτέμβριος 2007.

1. «Mκme de Gaulle ιtait isolι», των Alexis Berg και Dominique Vidal, Le Monde diplomatique, Αύγουστος 2007, http://www.mondediplomatique.fr/2007/06/BERG/1483

2. Covering Islam, Edward G. Saοd, Random House Mondadori, 2006, σ. 128.

3. Un islamisme ouvert sur sa gauche: l΄ιmergence d΄un nouveau tiers-mondisme arabe? Του Nicolas Dot Pouillard, http://www.mouvements.asso.fr/spip.php?article127


Πηγή: http://www.cyber-journalistes.org/spip.php?article402
 
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Η Μακρίνα Μαρμαρά είναι μέλος της Τλαξκάλα, του δικτύου των μεταφραστών για τη γλωσσική ποικιλία. Αυτή η μετάφραση μπορεί να αναπαραχθεί ελεύθερα με την προϋπόθεση να γίνει σεβαστή η ακεραιότητα του κειμένου και να αναφερθούν ο συγγραφέας, η μεταφράστρια και η πηγή.

URL αυτού του άρθρου στην Τλαξκάλα:
http://www.tlaxcala.es/pp.asp?reference=3919&lg=gr


ΝΟΤΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ : 16/10/2007

 
 ΕΚΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΕΚΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ 

 ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 
ΕπιστροφήΕπιστροφή 

 tlaxcala@tlaxcala.es

Η ΩΡΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ  0:30