HOME ΤΛΑΞΚΑΛΑ
το δίκτυο των μεταφραστών για τη γλωσσική ποικι
ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΤΛΑΞΚΑΛΑ  ΕΜΕΙΣ  ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΗΣ ΤΛΑΞΚΑΛΑ  ΑΝΑΖΗΤΗΣH 

ΝΟΤΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ  (Λατινική Αμερική και Καραϊβική)
ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ  (Παγκόσμια ζητήματα)
ΓΗ ΤΗΣ ΧΑΝΑΑΝ (Παλαιστίνη, Ισραήλ)
UMMAH (Αραβικός κόσμος, Ισλάμ)
ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΤΗΣ ΦΑΛΑΙΝΑΣ (Ακτιβισμός μέσα στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις)
ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ (ΗΠΑ, ΕΕ, ΝΑΤΟ)
ΜΗΤΕΡΑ ΑΦΡΙΚΗ (Αφρικανική Ήπειρος, Ινδικός Ωκεανός)

ΖΩΝΗ ΤΩΝ ΤΥΦΩΝΩΝ (Ασία, Ειρηνικός)
ΜΕ ΤΟ Κ ΤΟΥ KALVELLIDO (Ημερολόγιο ενός δουλευταρά)
ΕΓΚΕΦΑΛΟΚΑΘΑΡΣΗ (Πολιτιστικά, επικοινωνία)
ΤΑ ΑΤΑΞΙΝΟΜΗΤΑ  
ΤΛΑΞΚΑΛΤΕΚΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ  
ΟΙ ΦΑΚΕΛΟΙ ΤΗΣ ΤΛΑΞΚΑΛΑ  (Γλωσσάρια, λεξικά, χάρτες)
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ 
ΓΚΑΛΕΡΙ 
ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΗΣ ΤΛΑΞΚΑΛΑ 

18/10/2017
Espaρol Franηais English Deutsch Portuguκs Italiano Catalΰ
عربي Svenska فارسی Ελληνικά русски TAMAZIGHT OTHER LANGUAGES
 

Γιατι ειμαι με τους κουκουλοφορους


ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ:  Akis GAVRIILIDIS Άκης Γαβριηλίδης


1. Αυτό που συμβαίνει την τελευταία εβδομάδα, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι είναι η δεύτερη ελληνική επανάσταση, και κατά τη γνώμη μου είναι ίσως σημαντικότερη από την πρώτη[1]. Και ήταν η πρώτη ίσως φορά στη ζωή μου που νιώθω υπερήφανος που είμαι Έλληνας.

Οι μέρες αυτές είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά της σύγχρονης Ελλάδας στον παγκόσμιο πολιτισμό, και η πρώτη φορά –ίσως η δεύτερη μετά το 1821, αλλά σε πολύ μεγαλύτερη γεωγραφική και πληθυσμιακή έκταση απ' ό,τι τότε- που τα βλέμματα όλου του κόσμου είναι στραμμένα προς την Ελλάδα, με θαυμασμό και ελπίδα.

Παρακολουθώντας κανείς τα κανάλια και τα Διαδίκτυα αυτές τις μέρες, τελείως ενδεικτικά, μαθαίνει ότι:

- η Αλ Τζαζίρα, (όπως και όλα τα μέσα όλου του κόσμου φυσικά), είχε εκτενείς αναφορές στα γεγονότα, και στην ηλεκτρονική της έκδοση είχε από κάτω χώρο για σχόλια αναγνωστών. Ο χώρος αυτός λοιπόν πλημμύρισε από θετικά σχόλια πολιτών από όλες τις αραβικές χώρες, που λέγανε «επιτέλους, να και ένας λαός που εξεγείρεται, εμείς εδώ από το Μαρόκο ως τη Σαουδική Αραβία μας πηδάνε κάθε μέρα, μας βαράνε, μας κλέβουνε, μας φτύνουνε, κι εμείς κοιμόμαστε. Εκεί ένα παιδί σκοτώσανε και ξεσηκώθηκε όλος ο κόσμος».

- Τη νύχτα τής 10/12 πετάχθηκε βόμβα μολότωφ στην ελληνική πρεσβεία στη Μόσχα, ενώ στην ελληνική πρεσβεία στη Νέα Υόρκη σπάστηκε ένα τζάμι και γράφτηκε με σπρέι «δολοφόνοι, ο Αλέξης ήταν εδώ».

- Στην Ισταμπούλ, δύο ομάδες αναρχικών κατευθύνθηκαν στην ελληνική πρεσβεία στην Ιστικλάλ Τζαντεσί, σα να λέμε την Ερμού και την Πανεπιστημίου μαζί της Πόλης, την βάψανε με κόκκινη μπογιά και γράψανε στους τοίχους «Είμαστε όλοι 16χρονοι».

Και φυσικά, γίνανε διαδηλώσεις, ακόμα και καταλήψεις πρεσβειών, μόνο απ' αυτές που μέτρησα εγώ, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, το Εδιμβούργο, το Δουβλίνο, τη Γλασκώβη, το Μπρίστολ, τη Μαδρίτη, τη Βαρκελώνη, τη Φλωρεντία, τη Ρώμη, τη Βέρνη, το Ζάγκρεμπ, τη Μπρατισλάβα, στη Χάγη, σχεδόν σε όλες τις πόλεις της Γερμανίας, αλλά και στη Μελβούρνη, το Σαν Φρανσίσκο, στη Χιλή, στο Μεξικό, στην Αργεντινή, στο Βαλπαραΐσο (!) ... Εδώ στις Βρυξέλλες, οργανώσαμε κι εμείς μία, όπου οι Έλληνες, ιδίως οι ευρωυπάλληλοι, έλαμψαν δια της απουσίας τους εκτός ολίγων φωτεινών εξαιρέσεων, ενώ ήρθαν Βέλγοι, Ισπανοί, Ολλανδοί, Πορτογάλοι, Τούρκοι, Τουρκοκύπριοι, Κούρδοι ...

2. Γιατί είναι σημαντική αυτή η εξέγερση;

Διότι, σε αντίθεση με τα φαινόμενα, δεν είναι τυφλή. Αντιθέτως, είναι μία πράξη ύψιστης δημοκρατικής ευθύνης και υπεράσπισης της έννομης τάξης και του κράτους δικαίου.
Φυσικά, της μίας από τις δύο έννομες τάξεις. Αλλά, όπως θα έλεγε και ο Λένιν, στην επαναστατική κατάσταση υπάρχουν πάντα δύο έννομες τάξεις. Όπως επιπλέον θα έλεγε ο Λακάν, ο οποίος δεν έγραψε γραμμή για την πολιτική αλλά ήταν πιο υποψιασμένος, πάντα υπάρχουν δύο έννομες τάξεις, ακόμα και στην κατάσταση της ομαλότητας, ή ίσως η μία έννομη τάξη διαπερνιέται πάντοτε από ένα ρήγμα, έναν ριζικό ανταγωνισμό στο εσωτερικό της.

Η μία έννομη τάξη, αυτή του Καραμανλή, του Παυλόπουλου, του Χηνοφώτη, του Κούγια, είναι αυτή που λέει: «το κράτος σκοτώνει και λογαριασμό δε δίνει». Δεν το λένε βέβαια πάντα με ακριβώς αυτά τα λόγια, ενίοτε μάλιστα το αρνούνται φραστικά και διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για «παραδειγματικές τιμωρίες», αλλά κανείς δεν τους πιστεύει. Άμα λάβουμε υπόψη μας τη λειτουργία τής «cultural intimacy» (Herzfeld), βλέπουμε με σαφήνεια ότι επιτελεστικά αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα.

Η παράδοση του δυτικοευρωπαϊκού διαφωτισμού και των αστικών επαναστάσεων, (η οποία κατά τα άλλα αποτελεί πηγή έμπνευσης και προσανατολισμού του ελληνικού κράτους), επισήμως τουλάχιστον λέει ότι ΟΧΙ: ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΝΕΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ. Ιδίως για ενέργειες οργάνων του που εκτελούνται όχι στα πλαίσια της άσκησης κάποιας ξέρω γω ύψιστης σημασίας κρατικής λειτουργίας, αλλά στα πλαίσια ενός κάλου στον εγκέφαλο και ενός απλού φασιστικής έμπνευσης τσαμπουκά, τον οποίο δεν επιδεικνύουν ούτε τα μέλη των ισραηλινών δυνάμεων κατοχής στη Γάζα απέναντι στους Παλαιστίνιους που τους πετάνε πέτρες.

Όταν λοιπόν το κράτος ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ, είναι δικαίωμα, και δημοκρατικό καθήκον, του πλήθους να ΖΗΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ. By any means necessary. Aν δεν ακούν αλλιώς, θα ακούσουν έτσι. Αυτό δεν χρειάζεται να πάμε ούτε καν στο Σπινόζα ή τον Μακιαβέλλι για να το διαβάσουμε. Το ήξερε ακόμα και ο Τζον Λοκ.

Εγώ είμαι με τα μπάχαλα. Every last one of them. Τα μπάχαλα δεν είναι βουβά, αλλά συνιστούν πολιτική επικοινωνία, είναι αρθρωμένα σαν μια γλώσσα, και αποτελούν εναλλακτική αυτοσχέδια μορφή ενός μηχανισμού γενικής αποτροπής της εγκληματικότητας, με τη στενή έννοια του ποινικού δικαίου, την οποία παραλείπει να εκτελέσει το κράτος και έτσι την αναλαμβάνει η κοινωνία των πολιτών. Η διαφύλαξη της ανθρώπινης ζωής, και ακόμα περισσότερο η διαφύλαξη της αρχής της λογοδοσίας του κράτους και των οργάνων του, είναι πράγμα πολύ σημαντικότερο από πέντε σπασμένες βιτρίνες και την απώλεια πέντε περιουσιών «αθώων» «μικρο»νοικοκυραίων στην Ερμού, (όπου το ενοίκιο ενός μήνα είναι όσα βγάζουν σε ένα χρόνο αυτοί που τα λεηλάτησαν -εάν βγάζουν τίποτα), οι οποίες περιουσίες ούτως ή άλλως θα εξανεμίζονταν από την κρίση, θα τους τις κλέβανε οι τράπεζες ή θα τις χάνανε στο χρηματιστήριο, και οι οποίες περιουσίες ούτως ή άλλως θα αποζημιωθούν. Οι ζημιές στη «δημόσια περιουσία» που προξένησαν οι κουκουλοφόροι είναι απειροελάχιστες μπροστά στις ζημιές που προξένησαν οι ρασοφόροι. Επιπλέον, οι δεύτερες ήταν καθαρά για την τσέπη τους και για την καλοπέρασή τους, για να χτίζουν βίλες με τζακούζι στις μονές τους, ενώ οι πρώτες δικαιολογούνταν από σκοπό υπέρτερου δημόσιου συμφέροντος.

3. Εκτός όμως από υπεράσπιση μιας τάξης, ήταν ταυτόχρονα (είναι) η εν σπέρματι δημιουργία μιας νέας. Παρακολουθώντας τις κινητοποιήσεις όλες αυτές τις μέρες, εισπράττω μία έκρηξη της ανθρώπινης δημιουργικότητας και φαντασίας, μια έμπνευση, μία ευγένεια και μία ευθυβολία λόγου, η οποία σε σχέση με τον τετριμμένο λόγο της κατεστημένης πολιτκής ή οποιουδήποτε άλλου θεσμού φαντάζει ως η μέρα σε σχέση με τη νύχτα.

Τελείως τυχαία πάλι, διάβαζα μια προκήρυξη που μοιράσανε κάτι παιδιά στους καταστηματάρχες των Σερρών
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=939707

Ο λόγος αυτός της συλλογικής νοημοσύνης (του General Intellect) μου ακούγεται ως μια πνοή αξιοπρέπειας και καθαρού αέρα, μπροστά στην οποία ο λόγος του Καραμανλή, του Παπανδρέου, της Παπαρήγα φαντάζει επιπέδου νηπιαγωγείου. Φαντάζει ένας λόγος μη-λόγος, που γυρίζει γύρω γύρω, χωρίς όραμα, χωρίς πνοή, υποκριτικός, κρυψίνους, που λέει άλλα και εννοεί άλλα, και συνήθως δεν εννοεί απολύτως τίποτε.

Ακούγοντας τα κλαψουρίσματα για τις «κατεστραμμένες γιορτές» και την ανερυθρίαστη αναγωγή των αναγκών του καταναλωτή σε υπέρτατο νόμο, νιώθω την τάση να αναφωνήσω: φέτος οι γιορτές ήρθαν νωρίτερα, και ήταν οι καλύτερες γιορτές που μπορώ να θυμηθώ. Τι πιο γιορτινό και ποιητικό από την εναέρια θέα ενός υπερμεγέθους ελάτου να φλέγεται μέσα στη νύχτα στη μέση της πλατείας Συντάγματος, μπροστά στην Βουλή των Ελλήνων; Ούτε ο Αγγελόπουλος ή ο Κουστουρίτσα δεν θα μπορούσαν να έχουν φανταστεί ένα τέτοιο πανέμορφο και πλούσιο σε συμβολισμούς πλάνο.


Χυαν Καλβελλιδο, Τλαξκαλα



Γι' αυτό λοιπόν, εγώ είμαι με τους κουκουλοφόρους.

Πριν από κάποια χρόνια, ο μακαρίτης Παύλος Σιδηρόπουλος έλεγε σ' ένα τραγούδι του: «Ληστέψανε την τράπεζα. Και τι με νοιάζει εμένα; δεν είμαι με κανένα». Σήμερα είναι η στιγμή να φύγουμε από το «δεν είμαι με κανένα» και να πούμε: είμαι με κάποιον. Είμαι με αυτούς που σπάσανε την τράπεζα. Αν την ληστεύανε, ακόμα καλύτερα. Ούτως ή άλλως, αυτή μας ληστεύει κάθε μέρα. Τόσο εμάς, όσο και τους υπαλλήλους της.

Οι δέκα (μέχρι στιγμής) μέρες που συγκλόνισαν την Αθήνα, αλλά και όλες τις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, και πολλές μικρές, αποτελούν μια πολύτιμη παρακαταθήκη για το παγκόσμιο κοινωνικό κίνημα, είμαι σίγουρος ότι θα μελετώνται –ή πάντως ότι θα πρέπει να μελετηθούν- επί πολλά χρόνια σε πολλά διαφορετικά μέρη του κόσμου, και θα καρποφορήσουν ίσως αλλού, αλλιώς, άλλοτε, με τρόπους και σε συνδυασμούς που δεν φανταζόμαστε. Και, για να κλείσω με μια προσωπική νότα, δεν σας κρύβω ότι είμαι πολύ περήφανος που κάπως είχα διαισθανθεί ότι έρχεται αυτή η καταιγίδα, θα ήμουν πολύ χαρούμενος αν μπορούσα να πω ότι συνέβαλα κάπως στο μέτρο των δυνάμεών μου στην έλευσή της. Και πάντως είμαι σίγουρος ότι είμαι –είμαστε- σε πολύ καλύτερη θέση να αντιληφθούμε τι ήταν και να δουλέψουμε με αυτή, απ' ό,τι τα απολιθώματα της θεσμικής πολιτικής, των κρατικών διανοουμένων και του τύπου, οι οποίοι ούτε είχαν πάρει μυρωδιά τι τους ερχόταν στο κεφάλι, και ακόμα και τώρα που τους έπεσε στο κεφάλι δεν έχουν πάλι καταλάβει τι τους συνέβη. Αλλά νομίζω ότι ακόμα και αυτοί δεν μπορεί να είναι τόσο βλάκες. Νομίζω ότι απλώς κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, αλλά κατά βάθος έχουν ψυλλιαστεί κάτι, και εκεί ακριβώς οφείλεται το μίσος και η μνησικακία τους γι’ αυτό το κίνημα. Αν ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου, η Παπαρήγα, ο Καρατζαφέρης, έχουν λυσσάξει και ζητάνε από τους πάντες δηλώσεις νομιμοφροσύνης και μετανοίας, αυτό κατά βάθος το κάνουν επειδή τους απασχολούν όχι τόσο τα μαγαζιά των πτωχών και αθώων κοσμηματοπωλών τής Μητροπόλεως, αλλά κυρίως τα δικά τους μαγαζιά. Αυτοί είναι που τα είχαν στολίσει με τόση φροντίδα, τόσα «οράματα», τόσες «μεταρρυθμίσεις», τόσους «αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες», τόση «αδιαπραγμάτευτη Ελλάδα», τέλος πάντων ο καθένας με τη δική του πραμάτεια, είχαν βάλει τα καλά τους και περίμεναν τους καταναλωτές πολιτικής· και ξαφνικά είδαν να εισβάλλει στην πιάτσα ένας απρόσκλητος ανταγωνιστής και να τους κλέβει την πελατεία (και την απόλαυση), να δείχνει πόσο άνευ νοήματος, πόσο αέρας κοπανιστός, πόσο κενά από οποιαδήποτε αξία χρήσης ήταν αυτά τα εμπορεύματα. Και μάλιστα ένας ανταγωνιστής που δεν έχει κανένα μαγαζί πουθενά, αλλά είναι διάχυτος, διάσπαρτος, πλανόδιος, όπως οι Νιγηριανοί που πουλάνε CD και οι Κινέζοι που πουλάνε ρούχα.

Με άλλα λόγια, αυτό που εισέβαλε ξαφνικά στη σκηνή δεν είναι απλώς ένας ανταγωνιστής μεταξύ άλλων, αλλά είναι ο ίδιος ο ανταγωνισμός.

Τέλος πάντων, αυτό δεν είναι δικό μας πρόβλημα· δεν είναι δική μας δουλειά να λύσουμε τις απορίες των εμπόρων της πολιτικής. Το πολύ πολύ μπορούμε να τους ευχηθούμε: Welcome to the desert of the Real, και να τους αφήσουμε να βρουν μόνοι τους –εάν βρουν- πώς θα αναμετρηθούν με την απώλεια. Αυτές τις μέρες που τα πράγματα τρέχουν με χιλιαπλάσια ταχύτητα, και προς χίλιες διαφορετικές κατευθύνσεις, απ’ ό,τι κατά την λεγόμενη «ομαλότητα», εμείς έχουμε σοβαρότερα πράγματα να κάνουμε. Και το πρώτο απ’ αυτά είναι να βρούμε πώς μπορούμε να ενσαρκώσουμε καλύτερα τους φόβους τους, να ταυτιστούμε με το σύμπτωμα, να γίνουμε εμείς όσο μπορούμε καλύτερα ο ανταγωνιστής που κάνει τα μαγαζιά τους να αδειάζουν από πελατεία –χωρίς καν να χρειάζεται να σπάσουν. Και να βρούμε πώς θα παραγάγουμε από κοινού τις δικές μας αξίες χρήσης.


[1] Αν λάβουμε υπόψη ότι, την τελευταία εικοσαετία, ο όρος επανάσταση χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει μεταξύ άλλων δύο ιστορικά γεγονότα: την μετάβαση της Τσεχοσλοβακίας από τη σοσιαλιστική στη μετασοσιαλιστική διακυβέρνηση («βελούδινη επανάσταση») και μία αλλαγή κυβέρνησης στην Ουκρανία («πορτοκαλί επανάσταση»). Αν ο όρος είναι κατάλληλος για εκεί, δεν βλέπω γιατί να μην είναι κατάλληλος για εδώ.


 


Πηγή: http://www.socialforum-media.gr/forum/viewtopic.php?t=9371 

Σχετικά με το συγγραφέα 11-12-2008 
 

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Aυτό το άρθρο μπορεί να αναπαραχθεί ελεύθερα με την προϋπόθεση να γίνει σεβαστή η ακεραιότητα του κειμένου και να αναφερθούν ο συγγραφέας και η πηγή.

URL αυτού του άρθρου στην Τλαξκάλα:
http://www.tlaxcala.es/pp.asp?reference=6736&lg=gr



ΣΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ ΤΗΣ ΦΑΛΑΙΝΑΣ: 02/01/2009

 
 ΕΚΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΕΚΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ 

 ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

 
ΕπιστροφήΕπιστροφή 

 tlaxcala@tlaxcala.es

Η ΩΡΑ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ  15:8